စွပ်စွဲချက်တို့၏ အဆုံးသတ်

ဦးလေးအောင်မော်သည် ငွေရှာကောင်းသည်။ မိသားစုကို မပူပန် မကြောင့်ကြအောင် ထားနိုင်သည်။ အကြမ်းဖျဉ်းတွက်လျှင် လူကောင်းလူတော်တစ်ဦးပင် ဖြစ်သဖြင့် ကောင်းထက်တို့တစ်မျိုးလုံးက လေးစားကြသည်။

အန်တီသင်းသည် အဒေါ်တစ်ဝမ်းကွဲပေမဲ့ အရင်းကဲ့သို့ ဆက်ဆံတာ၊ မေတ္တာထားတာတွေကြောင့် အန်တီသင်းသမီး မိဆု ဆယ်တန်းရောက်သောအခါ ဂိုက်လုပ်ပေးပါရန် အကူအညီတောင်းတာကြောင့် ဦးလေးဦးအောင်မော်နှင့် အန်တီသင်းတို့အိမ်သို့ ရောက်ခဲ့ရသည်။ မိဆုက တစ်ဦးတည်းသောသမီးမို့ ဆိုးသည်။ မောင်နှမသားချင်းများနှင့် အတူမနေရ၍ အဖော်ငတ်မွတ်နေမှန်း အဝေးသင်နောက်ဆုံးနှစ် English Major သမား ကောင်းထက် သုံးသပ်မိသည်။ သူနှင့်အတူ တစ်ပတ်ခန့် စကားပြောလိုက်၊ စာသင်လိုက်၊ လျှောက်လည်လိုက်ဖြင့် ရင်းနှီးစွာနေလိုက်တော့ မိဆု ဉာဏ်ကောင်းတာ သိလာရသည်။

စာဘက်အာရုံစိုက်ဖို့ ဂိုက်လုပ်ဖူးသော အတွေ့အကြုံအရ သိမ်းသွင်းရတာ အောင်မြင်လာသည်။ မိဆု၏ လပတ်အမှတ်စာရင်းများ Plus ဖြစ်လာသည်။ ရီပို့ကတ် (Report Card) ကို ဦးလေးဦးအောင်မော်နှင့် အန်တီသင်းတို့ကို မိဆုက သူကိုယ်တိုင်မပေးချင်ဟု ဆိုသဖြင့် ကောင်းထက်က ပေးတော့ ကျေးဇူးတင်ကြသည်။ အားလုံး စိတ်ချမ်းသာသွားသည့်အတွက် ပျော်ရသည်။ ဗီလာအဆင့်မြင့်အိမ်ရာ၏ အပေါ်ထပ်တွင် အခန်း ၂ ခန်းရှိပြီး Master Bedroom တစ်ခန်းက ကောင်းထက်၊ တစ်ခန်းက ဦးလေးဦးအောင်မော်နှင့် အန်တီသင်းတို့ လင်မယား ဖြစ်သည်။ အောက်ထပ်မှာ မိဆုနှင့် အိမ်အကူမလေးတို့ တစ်ခန်းစီ နေကြသည်။

မကြုံဖူးအောင် မီးပျက်သော နွေရာသီညတစ်ညတွင် ကိုယ်ပိုင်မီးစက်နှိုးပြီး သုံးပေမဲ့ ဦးအောင်မော်က မီးစက်ပိတ်လိုက်၊ မောင်ကောင်း နားညည်းတယ်ဟု ဆိုသဖြင့် အန်တီသင်းကတော့ အသာလက်ပြသည်။ မပိတ်ဖို့ မိဆုလည်း စာလုပ်ပြီးသည်မို့ အခန်းထဲကိုယ်စီ ပြန်နားကြမည်ပေါ့။ အိမ်ပေါ်တက်လာသော ကောင်းထက်ကို—

“မောင်ကောင်း မင်းငါ့စကား နားမထောင်ဘူးပဲ၊ မီးစက်ပိတ်ပါဆို”

“သြော်… ဟုတ်ကဲ့”

မီးစက်ပိတ်ပြီး အခန်းထဲဝင်လှဲနေလိုက်သည်။ ရန်ကုန်နွေက အတော်ပူသည်။ လေပင်မတိုက်သဖြင့် တံခါးတွေ ဖွင့်ထားပေးသည်။ ဦးလေးဦးအောင်မော် သောက်လာပုံရသည်။ သူတို့အခန်းတံခါးလည်း ဟနေတာ ရေသန့်ဗူးယူရင်း သိရသည်။ အရက်သောက်ထားသူက ပိုပူတာပေါ့။ ခြေဖျားထောက်ခါ အသံမကြားအောင် အခန်းထဲပြန်ဝင်ပြီး အခန်းတံခါးကို စေ့ထားလိုက်ပြီး ယပ်ခတ်နေမိသည်။

“ဒုံး ဒုံး… ကြွိ ကြွိ”

အသံကြောင့် ထထိုင်မိသည်။ ဘယ်ကလဲပေါ့၊ ည ၁၁ နာရီရှိပြီ။ အသံလာရာ စေ့ထားတဲ့ တံခါးလက်ကိုင်ဘုနှိပ်ပြီး အပြင်ထွက်စူးစမ်းတော့ ဦးလေးအောင်မော်နှင့် အန်တီသင်းတို့ အခန်းထဲက ပြတင်းတံခါးပြင်ပ အလင်းရောင်ကြောင့် မြင်နေရသည်။ အန်တီသင်းက ပေါင်ကားပေးထားပြီး ဦးလေးဦးအောင်မော်က တက်ဆောင့်နေတာ ဖြစ်သည်။ လင်မယားကိစ္စ ချောင်းတာ ဝါသနာမပါသူမို့ အခန်းထဲ ပြန်ဝင်သည်။ ဆောင့်သံလည်း ရပ်သွားသည်ထင်သည်။ အိပ်ရာပေါ် တက်လှဲရင်း အတွေးတွေ ဖြန့်ကျက်နေတုန်း ဦးလေးဦးအောင်မော် ဟောက်သံကြားရတော့သည်။

ဤအိမ်ရောက်ပြီးတော့ ညဉ့်နက်ပိုင်း ဦးလေးဦးအောင်မော်တို့ လင်မယားအဖြစ်အပျက်တွေက မထူးဆန်းတော့။ ဦးလေးဦးအောင်မော် မူးလာလျှင် အန်တီသင်းကို တက်ညှောင့်၊ အလွန်ဆုံး ဆယ်မိနစ်ပြီးလျှင် ဟောက်သံထွက်လာစမြဲ။

မိဆုတို့ နှစ်ဝက်အစမ်းစာမေးပွဲအပြီး ညတွင် ပင်ပန်းမှုကြောင့် စောစောအိပ်ရာဝင်ခဲ့သည်။ တရေးနိုးတော့ ည ၉ နာရီမထိုးတတ်သေး၊ ရေဗူးအောက်ထပ်ဆင်းယူပြီး ပြန်တက်လာတော့ ဦးလေးဦးအောင်မော်တို့ အခန်းဘက်က စကားများသံ ကြားရသည်။ သာမန်လင်မယား စကားများခြင်းမို့ နားမထောင်ဘဲ အခန်းထဲ ပြန်ဝင်ရုံရှိသော်လည်း၊ ထိုအော်ဟစ်စကားများသံတွင် သူ့နာမည်ပါလာတော့ အခန်းတံခါးနား ကပ်သွားမိသည်။

“ဒီကိစ္စ ကောင်းထက်ပါလာစရာလား”

“ပါတာမှ သိပ်ပါ၊ နင်က နင့်လင်ရောက်ပြီးကတည်းက ငါ့ကို မခံချင်တော့တာ”

“တော်… လွန်လာပြီ၊ ရှင်အရင်ကလည်း မူးလာရင် ရှင့်သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ သမုတ်စွပ်စွဲတာလည်း ကျွန်မသည်းခံတယ်၊ အခုကျွန်မတူနဲ့ပါ စွပ်စွဲတာတော့ လွန်ပြီ”

“ဟေ့… ငါမလွန်ဘူး၊ ငါပညာတတ်၊ တူအရင်းနဲ့တောင် ဖြစ်တာ၊ ငါကြားနေသိနေရတယ်၊ နင်တို့ဖြစ်မဖြစ် ဘယ်သူမှမသိနိုင်ဘူး”

ကြားရသည်မှာ ကိုယ့်နားကိုယ်မယုံ ဖြစ်ရသည်။ ကောင်းထက် အိပ်ပျော်အောင်အိပ်ပေမဲ့ မနက်လင်းမှ အိပ်ပျော်တော့သည်။ ကိစ္စမရှိ၊ မိဆုကို အနားပေးထားသည့မို့ ၁၀ နာရီလောက်မှ ထတော့သည်။ ဦးလေးဦးအောင်မော်ကား အိမ်တွင် မရှိတော့။ အန်တီသင်းလည်း မျက်နှာမကောင်း။ ထို့ကြောင့် ဦးအောင်မော်အိမ်ပြန်လာသော ညနေတစ်ချိန် စောင့်ကာ လင်မယားနှစ်ယောက်ရှေ့ ခွင့်တောင်းသည်။ အဝေးသင်က သူငယ်ချင်းတွေဆီ သွားလည်ချင်လို့ဟု ဆိုတော့ ဦးလေးဦးအောင်မော်က—

“ကားယူသွား၊ ရော့… ပိုက်ဆံ” ဟုဆိုကာ ငါးထောင်တန်တစ်ထုပ် ပေးပြန်သည်။

“မလိုဘူး၊ ကျွန်တော် စာသွားလုပ်ချင်လို့” ဟု ဆိုလိုက်ရသည်။

မိဆုတိုးတက်မှုက အားရစရာ One to Five ထဲ ဝင်လာသည်ကို စာမေးပွဲရလဒ်က သက်သေခံ၍ အားလုံး ပျော်ကြရသည်။ ဦးလေးဦးအောင်မော်က နိုင်ငံခြားဖြစ် ဂျူတီဖရီး (Duty-Free) အရက်ဖြင့် ပွဲလုပ်သည်။ ကောင်းထက် သောက်လေ့မရှိသူမို့ ဒေါင်ချာဆိုင်းကာ အခန်းသို့ ပြန်ရသည်။ အန်တီသင်းက သောက်နိုင်သည်။

ရေငတ်အာခေါင်ခြောက် အမူးပြေသောအချိန်တွင် နိုးလာပြီး အောက်ဆင်းဖို့ပြင်စဉ်—

“နင့်လင် ကောင်းထက်နဲ့ သွားအိပ်”

“နင်လွန်ပြီနော် အောင်မော်၊ ငါသည်းမခံတော့ဘူး”

“သည်းမခံနိုင်တော့ နင့်စောက်ဆင့်နဲ့ ဘာပြန်လုပ်မလဲ”

“နင်မူးလာတိုင်း လူတကာနဲ့စွပ်စွဲတာ ငါသည်းခံတယ်၊ အခုငါ့တူနဲ့ပါ သမုတ်တာ ငါသည်းမခံဘူး”

“နင့်တူအရင်းမှမဟုတ်တာ၊ အရင်းလည်း ဖြစ်ကြတာပဲကို၊ ငါစောက်ရူးမဟုတ်ဘူး”

“သေခြင်းဆိုးကြီး… ငါ့အကြောင်းသိမယ်”

အခန်းတံခါး ဆောင့်ပိတ်ပြီး အန်တီသင်း တဒုံးဒုံး ခြေဆောင့်ဆင်းသွားသည်။ ရေဆာတာ မခံနိုင်တော့ ရေချိုးခန်းထဲက ရေသောက်လိုက်ရသည်။ ရင်ပူတာသက်သာသွားပြီး အန်တီသင်း အိမ်ပေါ်ကဆင်းတာ၊ သတ်သေတာမျိုးလုပ်မှာလည်း စိုးရသည်။ အခန်းတံခါးဖွင့် နားစွင့်တော့ အားလုံး တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ဦးအောင်မော်တို့ အခန်းတံခါးဖွင့်တော့ ပွင့်လာပြီး ဟောက်သံပါ ကြားရသည်။ အခန်းတံခါးအသာပိတ်ခါ လှေကားအတိုင်း နားစွင့်ကြည့်တော့ ခြေသံက လှေကားဆီ လာနေသည်မို့ အခန်းထဲပြန်ဝင် ချက်ချပြီး လှဲနေလိုက်သည်။ သည်အချိန်အခါမျိုး မိဆုရှိလျှင် ဝင်ဖြန်ဖြေတာ ကောင်းသည်။ တံခါးဖွင့်သံကြားရသည်မို့ နားစွင့်မိသည်။

တံခါးခေါက်သံ ကြားရသည်။

“ကောင်းထက်… ကောင်းထက်… တံခါးဖွင့်” အန်တီသင်းအသံ။

အခန်းမီးဖွင့်ပြီး တံခါးဖွင့်သင့်မဖွင့်သင့် စဉ်းစားနေသေးသည်။ တံခါးခေါက်သံ ကြမ်းလာသည်မို့ ဖွင့်လိုက်ရသည်။ လင်ဗန်းတစ်ခုထဲမှာ အရက်နှင့် အမြည်းပါသည်၊ သယ်လာပြီး အိပ်ရာဘေးက စားပွဲပေါ်တင်သည်။ အန်တီသင်း အခန်းတံခါး သွားပိတ်သည်မှာ ခြေလှမ်းမမှန်။

“ငါ့တူ… တစ်ခွက်လောက် ကူသောက်စမ်း”

“သား မသောက်နိုင်တော့ဘူး”

“သောက်ဆို သောက်ပေါ့”

အန်တီသင်း ဒေါသသံပါလာ၍ ခွက်ကလေးကိုင်ထားရသည့် ကောင်းထက်—

“ပါးစပ်ဟ… ဒါအရင်မြိုချလိုက်” ဆေးညိုညိုအတောင့် ပါးစပ်ထဲထိုးထည့်၍ ဘုမသိဘမသိ မြိုချလိုက်ရသည်။

“တစ်ခွက်သောက်လိုက်၊ မမူးဘူး၊ ဝိုင်အရက်မဟုတ်ဘူး”

ကောင်းထက် မော့ကြည့်တော့ ချိုမြိန်သည်၊ အနည်းငယ် ပူဆင်းသွားသည်ကလွဲလို့။ သူသောက်ပြီးသည်အထိ အန်တီသင်းက စောင့်သည်။ ထိုင်ရာကထလိုက်ပြီး အပေါ်အင်္ကျီ ချွတ်ချလိုက်သည်။ စူတင်းသော ရင်သားများကို ဘရာစီယာက မဖုံးနိုင်မထိန်းနိုင်။

“ငါ့တူ… အန်တီလှလား”

အကြည့်တွေ လွှဲဖယ်ရင်း စကားယောင်လိုက်သည်။

“အန်တီသင်းက လှပြီးသားကို”

အန်တီသင်း အိပ်ရာပေါ် ထိုင်နေသည်။ သူလှည့်မကြည့်။ မူးပြီးယောက်ျားကို အရွဲ့တိုက်သည်မို့လား။ သေးပေါက်ချင်လာသည်မို့ ရေချိုးခန်းအိမ်သာထဲ ဝင်လိုက်သည်။ ပုဆိုးလှန်ပြီး သေးပေါက်ချတော့ ဘိုထိုင်နှင့်မတည့်၊ လိင်တံကို ကိုင်မိသည်။ အံ့သြသွားသည်၊ မကြုံဖူးအောင် ထွားကြိုင်းသည့် သူ့လိင်တံ၊ ကိုင်ရတာပင် အရသာကောင်းနေသည်။ သေးက မထွက်တော့။

သူ့အိပ်ရာပေါ်တွင် အန်တီသင်းက ခပ်ဆိတ်ဆိတ်ထိုင်နေသည်။ အန်တီသင်း စွင့်ကားတုန်ယင်သော တင်သားကြီးများကို ရွှေ့ခါ အနားတိုးလာသည်။

“အန်တီသင်း လှလား”

မကြည့်ဘဲ— “ဟုတ်ကဲ့”

“မောင်ကောင်း… အန်တီ့အလှ ကြည့်ပါဦး”

ထမိန်လှန်လိုက်သည်။ အန်တီသင်းတိုက်သည့်ဆေးသည် လိင်စိတ်ပြင်းထန်စေသည့် ဆေးဖြစ်မည်။ ခြေဖဝါးသေးသွယ်ခါ ခြေသလုံးမှစ အပေါ်သို့ ကြီးမားတုတ်ခိုင်သွားပုံမှာ မှိုပွင့်သဏ္ဌာန် တင်ကြီး စွင့်နေသည်။ ဦးလေးအောင်မော် လိုးသည်မှာ လိုးချင်လာလျှင် ထမိန်လှန်ခါ တန်းထည့်၊ အရည်မထွက်လျှင်နာသည်၊ တရစပ်ဆောင့်ပြီး မကြာမီ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။ အိမ်ထောင်သက် ၁၈ နှစ်ရှိပြီ၊ ကြာတော့ လိင်ဆက်ဆံရသည်မှာ အလိုမပြည့်၊ အလိုပြည့်ဖို့ပင် မစဉ်းစားမိတော့ဘဲ ဝဋ်တစ်ခုလို။ သို့သော် လူတန်းစေ့ မပူမပင်နေရအောင် လုပ်ကျွေးသော ခင်ပွန်းအတွက် မယားဝတ္တရားဟု ခံယူခါ ဖြည့်ဆည်းသည်။ အခြားယောက်ျားနှင့် လိင်ဆက်ဆံဖို့ကား လိင်မှုအရသာ စိတ်ပျက်ဖွယ်သာ သိထားရကား စောက်ရည်မထွက်ခဲ့သည့်အတွက် တင်မကျ တင်းရင်းနေခြင်းဖြစ်သည်။

မောင်ကောင်း ကုတင်ပေါ် အလိုလိုရောက်သွားသည်။ သိုသိပ်သောအဒေါ်၏ စောက်ပတ်ကို ကြည့်နေရသည်မှာ အိပ်မက်လို။ ထို့နောက် ပေါင်ကြားခေါင်းဝင်ခါ အနီးကပ်ကြည့်တော့ ဗိုက်ခွဲမွေးထားတာကြောင့် အပျိုကြီးအဖုတ်ကဲ့သို့ မို့မောက်စူထွက်နေပြီး အစိနှင့် စောက်ပတ်ဝ နီးကပ်စွာရှိပြီး စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းလွှာက တံခါးရွက်ကဲ့သို့ တစ်ဖက်စီ ကပ်နေကြသည်။ အဒေါ်ဟူသော တစ်ခါမျှ ပစ်မှားခဲ့ခြင်းမရှိသူ၏ စောက်ပတ်အနံ့က ကောင်းထက်ကို တဏှာရမက် နွံအိုင်သို့ နစ်မြုပ်စေတော့သည်။ ရင်တလှပ်လှပ်ခုန်လာသည်။ အာခေါင်တွေ ခြောက်ကပ်ခါ လျှာထုတ်လိုက်ပြီး တိုးလိုက်ပြီး ထိကြည့်သည်။ ငံသောအရသာ၊ ညှီသောအနံ့။ အပေါက်ဝထဲ ထိုးကြည့်ရင်း စောက်စိကို ကော်ထိုးရာ—

“အ… ဘာလုပ်… မလုပ်နဲ့ အဲ့လို”

ဆုံးရှုံးရတော့မည့် အခွင့်အရေးအတွက် လက်လွှတ်မခံတော့၊ မနားတမ်းဖက်ကာ ယက်ပစ်လိုက်သည်။ ရုန်းသည်၊ ဖယ်သည်၊ တွန်းသည်— “ငရဲတွေကြီးကုန်မယ် ကောင်လေး”။ ကောင်းထက် မိန်းမစောက်ပတ်ယက်ဖူးသည့် အတွေ့အကြုံအရ ခပ်ကြမ်းကြမ်းယက်ရာမှ ဖြည်းဖြည်းနှေးနှေး ညင်ညင်သာသာယက်ခြင်း အမှုပြုရာ အန်တီသင်း ပါးစပ်က မတားတော့သလို စောက်ပတ်ယက်သူ အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ရလေအောင် ပေါင်ကားပေးလာသည်။ အပေါ်အောက်၊ ရှေ့နောက်၊ ဘေးဘီ၊ စုန်ဆန်၊ အနုလုံပဋိလုံ ယက်ပေတော့သည်။ အန်တီသင်း ကောင်းထက်လက်ကို မဝံ့မရဲကိုင်ခါ အားပေးသည်။ တစ်ခါဖူးမျှ မခံဖူးသော ဤအမှု ဤအရသာသည် မိမိအတွင်းစိတ်သဏ္ဌာန်တွင် မူလကတည်းက ရှိနှင့်ပြီးသော ငုပ်ကွယ်ပျောက်ခဲ့ရသည့် အကြိုက်ဟူသည်ကို သိရလေပြီ။

ပေါင်ကြားထဲ ခေါင်းမဖော်တမ်း အစားအသောက်ကောင်းကို မြိန်ရှက်စွာ စားသကဲ့သို့ သူမအဖုတ်အား ယက်နေရှာသော ကောင်းထက်ကို တံတောင်တစ်ဖက်ထောက်ခါ အသေအချာ ကြည့်မိသည်။ မြတ်နိုးစွာ၊ ကျေးဇူးတင်စွာ ခေါင်းမှဆံပင်တွေ ပွတ်သပ်ပေးရာ လက်ညှိုး စောက်ခေါင်းထဲ ထိုးသွင်းထုတ်သည်။ စောက်ပတ်အတွင်းသားများကို နှိပ်နယ်သည်။ ဆီးခုံကို လက်တစ်ဖက်က အနားမနေ နှိပ်ပေးပြန်သည်။ ထို့ထက် အစိကို လျှာဖြင့်ယက်ခြင်း အလုပ် ၃ ခု တပြိုင်တည်းလုပ်ပေးသည်မှာ ကာမဗို့အား တဆင့်တင်ခြင်းပင်။ တံတောင်ထောက်နိုင်စွမ်းပင် အားမရှိတော့ နောက်ပြန်လှဲခါ—

“အား… အ… အား… ကောင်းလိုက်တာ ဟင်းဟင်း” ဟု ထုတ်ညည်းမိသည်။

မြန်လာပြီး ပိုကောင်းလာသည်။ စောက်ပတ်ယက်သံ ပလပ်ပလပ်၊ လက်ညှိုးနှင့်လိုးသံ ပြွတ်ပလွတ်ပလွတ် ကျယ်လာပြီး စောက်ရည်များ ပန်းထွက်လာသည်။ အန်တီသင်း ကော့ကော့ပေးသည်။

“ကလေးရယ်… ကလေးဟာကြီးနဲ့ ထည့်ပေးပါတော့”

ကောင်းထက်မကြားဘူးထင်၍— “ကောင်းလေး… အပေါ်တက်ပြီး အန်တီ့အထဲ မင်းဟာထည့်ပေးပါတော့၊ လိုးပေးတော့ကွယ်”

ကောင်းထက်ကို ဆွဲထူသည်။ ကောင်းထက် ပေါင်ကြားဒူးထောက်လိုက်သည်။ ပုဆိုးကို ခေါင်းပေါ်ကနေ ချွတ်ပြီး ပုံထားလိုက်သည်။ အင်္ကျီပါချွတ်သည်။ စိုရွှဲပြောင်လက်နေသည့် စောက်ဖုတ်အတွင်းသား ရဲရဲက လာပါဟု ခေါ်နေသည်။ ဦးအောင်မော်ရေ ခင်ဗျားစွပ်စွဲသလို ခင်ဗျားမိန်းမ တူဖြစ်သူကျုပ်လိုးတာ ကြိုက်နေပြီ၊ ကျုပ်မိန်းမဖြစ်နေပြီဗျ ကောင်းထက် စိတ်ထဲပြောနေသည်။ လိင်တံကလည်း ပိုတောင်ကြီးလာသည်။ သူ့လိင်တံသူ အံ့သြနေသည်။ လိင်တံဝင်မည့် စောက်ပတ်ကြည့်လိုက်၊ သူ့လိင်တံကြည့်လိုက်နှင့်။ အလိုးခံချင်နေသည့် အန်တီသင်းကတော့ ပေါင်ကလေးဖြဲကားရင်း စောင့်မျှော်နေသည်။

သူ့လိင်တံကြီး ကိုင်ကာ စောက်ပတ်ကအရည်နှင့် ပွတ်လိမ်းရင်း ထိုးဆွသည်။ အန်တီသင်း အားမလိုအားမရ ဖြစ်ခါနေသည်။ သူ့ယောက်ျားလို တန်းမထည့်၊ လိင်တံကြီးနှင့် ပွတ်ဆွနေ၍ ရင်ခုန်လှုပ်ရှားဖြစ်ရသည်။ အတော်စိုသွားပြီဖြစ်၍ စောက်ပတ်ဝတေ့ စွပ်ထားလိုက်သည်၊ ပေါင်နှစ်ဖက်ဖြဲခါ ဖိပြီး လိင်တံတံကြီးကို တအိအိ သွင်းချလိုက်ချေပြီ။ ပြည့်သိပ်စွာ ဝင်လာသည့် လိင်တံကြီး၊ ဦးအောင်မော် မရောက်ဖူးသည့် အတွင်းဂူအဆုံး နံရံအတွင်းသားတွေ ပွတ်တိုက်ဝင်ရောက် နယ်ချဲ့နေသည်မှာ မကြုံဖူးထူးကဲလှသည်မို့ အန်တီသင်း စောင်စကို ကိုက်ထားမိသည်အထိ။

ကောင်းထက် ရည်းစားအပျိုမတွေ လိုးဖူးသည်။ ဒီလောက်အတွင်းသားတွေ နူးညံ့၊ လိုးချလိုက်သည့်အခါတိုင်း တင်သားစိုင်ကြီးတွေ ထောက်ကန်ပေးထားမှုက အိစက်ခါ ကန်တက်သည်။ အပျိုပါကင်က လိင်တံပင် နာသည်။ ပါကင်နှင့် ယခုလိုးနေရသော အဖုတ်ကြီးကို မလဲနိုင်၊ အသာအယာ အဆုံးထိ ရောက်ခါနီးမှ ဖိဆောင့်သည်။ ဆီးခုံချင်းထိသည်အထိ—

“အား… ကျွတ်ကျွတ်… ကောင်းလိုက်တာ အား…”

အရည်တွေ ချွဲပစ်ပစ် ထွက်လာသည်မို့ ကြမ်းရမည့် အခန်းရောက်လေပြီ။ နှစ်ချို့ခိုအောင်း သုတ်ရည်၊ အဖုတ်ရည်တို့ လွန်စွာထွက်လာသည်ဟု ဆိုရမည်။ ခြေနှစ်ဖက် တံတောင်ဖြင့်ညှပ်ခါ တဘုန်းဘုန်း တဒိုင်းဒိုင်း မြည်အောင် အားထည့်ပစ်လိုးသည်မှာ ကုတင်ကလည်း မြည်သိမ့်သိမ့် တုန်နေသည်။ အန်တီသင်းခမျာ ဝမ်းတွင်းသံကြီးပြုခါ အော်သည်— “အား… အ… အ… ဟား… အု… အ… အ… အ…”။ ခြေနှစ်ဖက်လွှတ်ပြီး အောက်ကလက်ဝင်လျှိုခါ ကျောကုန်းကို တင်းကြပ်စွာ ဖက်လိုးသည်။ ချုပ်လိုးသည်ဆိုက ပိုမှန်သည်။ အန်တီသင်း ဆတ်ခနဲဆတ်ခနဲ တုန်လာပြီး ပြန်ဖက်လာသည်မို့ အဆုံးထိ ဆောင့်သွင်းလိုက်ပြီး ဖိကပ်ထားလိုက်သည်။ လူကငြိမ်နေပေမဲ့ လိင်တံက သားအိမ်ကို သုတ်ရည်များ ပန်းထုတ်ခါ ချစ်ရေးဆိုသည်။ အတော်ကြာသည်အထိ ဖက်ထားကြသည်၊ အနမ်းတွေ ခြွေကြသည်။

အိပ်မက်ဆိုလျှင် အတော်ကောင်းတာပဲ။ တကယ်ဆိုလျှင် အို… မဖြစ်နိုင်တာချည်းကို၊ တလျှောက်လုံး တူလိုသားလို စိတ်နဲ့နေလာတာ။ အိပ်မက်လား၊ တကယ်လား ဝေခွဲမရဖြစ်နေသည်။ လိင်တံကို ကိုင်ကြည့်တော့ စေးကပ်ကပ် စိုတိုတို၊ မွေ့ယာကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။ အစိုကွက်တွေ… တကယ်ကြီးလား၊ ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ ဟိုသည်တကွက် ပေါ်လာသည်။ မျက်နှာဘယ်လိုပြရပါ့၊ အိပ်ရာထဲ ဆက်မှိန်းနေရင်း စဉ်းစားခန်း ဝင်နေလိုက်သည်။

အန်တီသင်း (ခေါ်) သင်းသင်း၊ မနက်စောစော ရေထချိုးရသည်။ စေးကပ်သော ပေါင်ကြားက ၂ ယောက်ပေါင်း သုတ်ရည်တွေ တိုက်ချွတ်ရသည်။ တသက်နဲ့တကိုယ် မိမိအဖုတ်ထဲ နှိုက်မကြည့်စဖူး လက်ညှိုးဖြင့် နှိုက်ကလော်ကြည့်သည်တွင် ဖြူချွဲချွဲအရည်တွေ လက်ညှိုးမှာ ပါလာသည်။ ဟင်… ဒါကောင်းထက် သုတ်ရည်တွေပဲ၊ ရင်ထဲလှိုက်ဖိုသွားသည်။ တဆက်တည်း အဒေါ့်အဖုတ်ထဲ သုတ်ရည်တွေ ပန်းထည့်တဲ့ တူတော်မောင် ကောင်းထက်မိုက်ရိုင်းချက်ဟု ဒေါသထွက်လာပြန်သည်။ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကလော်ရင်း အဖုတ်ထဲက ယိုစီးကျလာသည့် ဤလရည်တွေ တညလုံး သူမသားအိမ်မှာ ရှိနေကြတာပေါ့၊ အမလေး… မနည်းပါလား။ ပြန်တွေးကြည့်တော့ ကောင်းထက်အပြစ်မဟုတ်၊ မိမိက လိင်စိတ်ကြွဟော်မုန်းဆေး ထည့်ခတ်တိုက် မြူဆွယ်ခဲ့၍သာ။ ဒါဆို သာမန်အချိန်တွင် ကောင်းထက် အရင်ကဲ့သို့ တူအရီးစိတ်ထားပဲ ပြန်ဖြစ်သွားမှာပေါ့၊ အဲ့လို မဖြစ်ပါစေနဲ့၊ အို… ငါဘာဖြစ်နေတာလဲ။ အားလုံးရဲ့ တရားခံဟာ ဟိုမသာကြီး ဦးအောင်မော်၊ မဟုတ်တမ်းတရား စွပ်စွဲပုတ်ခတ်ပါများ၍ မခံချင်စိတ်ဖြင့် လုပ်မိခြင်းသာ၊ မိမိနှင့် ကောင်းထက် အပြစ်မရှိ။

မနက်စာ ပြင်ဆင်နေသည့် သူမကို ဦးအောင်မော်က ပြန်ချော့သည့်အနေဖြင့် စနောက်ကြည့်သည်။

“ဒါ ကိုကြီးအတွက်လား”

ဒေါ်မသင်း မျက်နှာထားတည်လျက်— “ရှင့်အတွက်မဟုတ်ဘူး”

“ဘယ်သူ့အတွက်လဲ ဒါဆို”

“ကျမလင်ငယ် ကောင်းထက်နိုးလာရင် စားဖို့၊ ညက အားကုန်ထားတယ်လေ”

ဦးအောင်မော်ခမျာ သူ့ကို တမင်အရွဲ့တိုက်ပြောနေသည်မို့ “ကိုယ်မှားပါတယ်ကွာ၊ နောက်မဖြစ်စေရဘူး၊ အရက်လည်း မသောက်တော့ဘူး၊ ကတိပေးတယ်၊ တောင်းပန်တယ်” ဟု ချော့မော့သည်။ စိတ်ဆိုးပြေဟန်မပြ၍ ညနေပြန်လာရင် ချော့တာပေါ့ဆိုပြီး အလုပ်သို့ ထွက်သွားတော့သည်။

ကောင်းထက် နိုးပြီလား၊ အခန်းတံခါး အသာဖွင့် ကြည့်မိသည်။ ထိုင်နေသော ကောင်းထက်နှင့် အကြည့်ချင်းဆုံပြီး မလုံမလဲ ဖြစ်သွားသည်။ ငါကလူကြီးပဲ၊ ဟန်ကိုယ့်ဖို့ မှင်သေသေ ထိန်းစမ်း မိသင်း။ ဒေါ်မသင်း သူ့ကိုယ်သူ အားပြန်တင်းလိုက်ပြီး—

“သြော်… ငါ့တူနိုးပြီလား၊ သားမနက်စာစားတော့၊ အန်တီပြင်ထားတယ်” ဟုဆိုကာ တစ်စုံတစ်ခုပဲ ရှာဟန် အခန်းထဲ ဟိုဒီဒီကြည့်ကာ ပြန်ထွက်ရသည်။

ခြေသလုံးသေးသွယ်ကာ တင်သားကြီးများ စွင့်ကားခါ တုန်ခါနေသော အန်တီသင်း နောက်ပိုင်းအလှက မြူခိုးလို အခန်းထဲ ကျန်ခဲ့သည်။ ဒီလောက်ပုရိသတို့ အကြိုက် ဘော်ဒီကောက်ကြောင်းလှသူ၊ အသားအရေဝင်းမွတ်၊ မျက်နှာအလှကြီးမဟုတ်သည့်တိုင် ကြာပါသည့် အန်တီသင်းအပေါ် ဦးအောင်မော် သဝန်တိုလည်း တိုချင်စရာ၊ သူသဝန်တိုတာ စည်းဘောင်ကျော်နေလွန်း၍သာ။ ဒီလောက် ဆက်ဆီကျတဲ့ အန်တီသင်းကို သူအဘယ်ကြောင့် မမြင်၊ မကြည့်ခဲ့ပါသလဲ။

ထမင်းစားစားပွဲတွင် ထမင်းကြော်၊ ကြက်ဥကြော်ထားသည်၊ ဘေးမှာ နွားနို့တစ်ခွက်။ ပန်းကန်ဆေးလိုက်၊ နေ့လည်စာဟင်းအိုး လှမ်းမွှေလိုက်ဖြင့် ကျောပေးထားသည့် အန်တီသင်းနောက်ပိုင်းကို ယခုမှပင် သေသေချာချာ ရှုစားနေမိသည်။ ထမိန်သားက ပေါင်ရင်းက အပေါ်သို့ မတ်စောက်သော Slope လျှောစောက်ကို ပုံဖော်ထားပေးပြီး၊ နောက်သို့စွင့် အပေါ်သို့ ကော့ပျံတက်နေသည့် တင်သားဆိုင်တို့က လှုပ်ရှားလေတိုင်း စည်းချက်ညီညီ တုန်ခါလှုပ်ရမ်းနေသည်။ ခါးမသေးလွန်းမတုတ်လွန်း၊ အဆီမရှိသော ကျောပြင်၊ ဆံပင်အကြေတွန့်။

ထမင်းစားရင်း လိင်တံကို ကိုင်မိသည်။ တူနှင့်မှ ဖြစ်ရသည်ဟု နောင်တရဟန်ရှိလေရာမှ အို… အရင်းအချာမှ မဟုတ်တာဟု ဖြေစရာရပြီး၊ အရင်ကနှင့်မတူ ယနေ့ အကြောအခြင်တွေ လျော့ခါ ပေါ့ပါးနေသည်မှာ ညက ကိစ္စကြောင့်ဆိုတာ တွေးမိပြန်သည်။ တခုပဲ… အထဲက စစ်ခနဲနာသလိုလို၊ ယားသလိုလို၊ ပေါင်နည်းနည်း ကွတတဖြစ်သလိုလို နေရထိုင်ရတာ။ ကောင်းထက် ထမင်းစားရင်း မိမိကို ကြည့်နေတာ သေချာသည်။ ထိုအကြည့်သည် မရိုးမသား ဖြစ်ပါစေဟု ကျိတ်ဆုတောင်းမိသည့် အဖြစ်ကို ရယ်မိပြန်သည်။ သြော်… ငါ့နှယ် သားအရွယ်၊ တူအရွယ်ကို၊ အို… ကောင်းထက်နဲ့ ငါဘာကွာတာလိမ့်၊ ကွာလှ ဆယ့်ငါးနှစ်၊ ၂၀ နဲ့ ၃၅။

“မိဆုရော” ကောင်းထက် မေးသံကြောင့်—

“သြော်… မင်းညီမ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဘုရားဖူး ၂ ညအိပ် ပါသွားတယ်၊ စိတ်မချလို့ အိမ်ကကောင်မလေးပါ ထည့်ပေးလိုက်တယ်လေ”

“အင်းလေ… စာမေးပွဲဖြေပြီးစ ဖိအားလျော့သွားတာပေါ့၊ ကောင်းပါတယ်လေ”

တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်မကြည့်ရဲဘဲ စကားပြောကြသည်။ သို့သော် အတန်ငယ် ပေါ့ပါးသွားရသည်။ ကောင်းထက် အပြင်ထွက် လက်ဖက်ရည်သောက်ပြီး မုန့်ဆိုင်ရှေ့ဖြတ်တော့ အန်တီသင်း နေကြာစေ့ကြိုက်တာ သတိရကာ ဝယ်ခဲ့သည်။

အိမ်အလုပ်ပြီးစ၊ ရေပင်တခါ ထပ်ချိုး၊ ဖြီးလိမ်းပြင်ဆင်ခါ တီဗီကြည့်နေသော အန်တီသင်းကို ခိုးကြည့်လိုက်ရင်း—

“အန်တီသင်းစားဖို့ ဝယ်လာတာ” ဟု နေကြာစေ့ထုတ် ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“သိုင်းကျူး (Thank you)”

နေကြာစေ့တွေ ဘာတွေ ဝယ်ပေးလို့ပါလား။ ကိုရီးယားဒရမ်မာ ဇာတ်လမ်းတွဲကြည့်ရင်း နေကြာစေ့ကလေး ကိုက်ရသည်ကို ကြိုက်သည်မို့—

“သြော်… မင်းဆာရင် ပြောနော်၊ ထမင်းပြင်ပေးမလို့”

ကောင်းထက် အခန်းထဲဝင်ခါ ငှားလာသော မင်းသိင်္ခဝတ္ထု ဖတ်နေလိုက်သည်။ အချိန်ကုန်မှန်းမသိ။ ဒေါ်မသင်းလည်း ကိုရီးယားထဲ မျောသွားလိုက်တာ နာရီပြန် ၂ ချက်တီးပေါ့။ ဟောတော့… ထမင်းမစားဘူးလားမသိ ဟိုတစ်ယောက်၊ “ကောင်းထက်ရေ… ထမင်းစားကြမယ်လေ” ဟု လှမ်းခေါ်သည်။ ထမင်းလက်စုံစားကြရင်း တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ခိုးကြည့်ကြသည်။

ဒေါ်မသင်း တယ်လီဖုန်းနှိပ်လိုက်သည်။

“ဟလို ကိုအောင်မော်လား၊ ညစာဘာစီစဉ်ထားရမလဲ”

တစ်ဖက်က ဦးအောင်မော် သူ့မယား စိတ်ပြေကာ ဖုန်းဆက်သည့်အတွက် ပျော်သွားပြီး—

“မချက်နဲ့ မိန်းမ၊ ဒီည လူကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ နှုတ်ဆက်ပွဲ ညစာစားပွဲ မဖြစ်မနေ သွားရမှာမို့”

ဒေါ်မသင်း အသံချက်ချင်း မာသွားပြီး—

“ကြိုပြောထားမယ်၊ သောက်လာမယ်ဆို အပြင်မှာအိပ်၊ အိမ်ပြန်မလာနဲ့၊ ပြန်လာမယ်ဆိုလို့က ကျမ အိမ်ပေါ်က ချက်ချင်းဆင်းမှာ၊ အတည်ပြောတာ” ဖုန်းခွပ်ခနဲ ချလိုက်သည်။

ဦးအောင်မော်ခမျာ မသွားမဖြစ်၊ ပြောင်းမည့်လူကြီးက အသစ်ရောက်မည့်လူကြီးနှင့် ချိတ်ဆက်ပေးသည့်သဘာဝ အလုပ်အတွက် မဖြစ်မနေ သွားရမည်။ မသောက်လို့ကလည်း မဖြစ်၊ နောက်ပြီး ဘာဘာညာညာ ကာရာအိုကေမယ်တွေကလည်း စပွန်ဆာအပြည့်။ မပြန်ချင်တာနဲ့ အတော်ပဲ ဟု အကောင်းဘက်က တွေးရင်း၊ ဝတ္တရားတစ်ခုအနေနဲ့ အောက်က အရုပ်တစ်ရုပ်လိုနေသော မိန်းမထက်စာလျှင် နှုတ်ခမ်းနီမလေးတွေ မုန့်ဖိုးပေးလိုက်လျှင် အပြုအစုက လိုချင်တာရသည်။ သည်လိုတွေးမိတော့ စိတ်ကုန်သလိုလိုပင်။

တဖက်က ဖုန်းချသွားပေမဲ့— “ပြန်မလာဘူးဟေ့ ပြန်မလာဘူး၊ ပြန်လာချင်စိတ်ရှိမှ ပြန်လာမယ်” ဟု အော်မိသည်။

အမှန်တော့ ကိုအောင်မော်ကို ဘာဖုန်းခေါ်စရာ ရှိသလဲ၊ မသိစိတ်စေခိုင်းသမျှ လုပ်မိခဲ့သည်။ ရလဒ်က လိုချင်သောအဖြေ၊ ကိုအောင်မော် တစ်ကိုယ်ကောင်းအတ္တသမား အရက်မူးပြီး ပြန်မလာပါစေနဲ့။ ကောင်းထက်ကတော့ စိတ်ကူးဖြင့် ရူးနေရုံမှတစ်ပါး နေမင်း၏အလင်းရောင် ဗီလာထဲမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ။ ဒီည အိပ်ပျော်မှာမဟုတ်၊ ဘီယာသောက်မလား၊ အိပ်ဆေးသောက်မလား။ အန်တီသင်းအပေါ် တပ်မက်မှုက အိပ်မက်သက်သက်၊ စိတ်ကူးနဲ့ရူးနေရုံ၊ ထို့အတွက် မျှော်လင့်ချက်တစုံတရာ မထားတာကောင်းသည်။ ပြတ်သားစွာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်တော့ ပေါ့ပါးသွားရသည်။

တံခါးဖွင့် အိမ်ထဲဝင်တော့ တအိမ်လုံး မှောင်နေသည်။ အန်တီသင်း ဘယ်သွားလို့လဲ၊ အောက်ထပ်မီးတွေ ဖွင့်လိုက်သည်။ မီးဖိုအိမ်နောက်ဘက် ရှာကြည့်သည် မတွေ့။ အိမ်အပေါ်ထပ်မီးတွေ ဖွင့်ရင်း အခန်းထဲ ဝယ်လာသောပစ္စည်းတွေ ထားရင်း၊ အန်တီသင်းတို့ အခန်းတံခါးကို မဝံ့မရဲဖွင့်ကြည့်တော့ ပွင့်သွားပြီး မှောင်နေ၍ မီးခလုတ်စမ်းဖွင့်သည် မတွေ့။ အိမ်အပေါ်ထပ် နေရာအနှံ့ရှာသည် မတွေ့။ “အန်တီသင်း” ဟု အော်ခေါ်သည်၊ ပြန်ထူးသံမကြားရ။ အိမ်ရှေ့ပန်းခြုံအနား ထိုင်နေသည်ကို မတွေ့ဘဲ ပြီးမှ ဟိုပြေးဒီရှာ ပျားပန်းခတ် ရှာနေသော ကောင်းထက်။ အံမယ်… ငါ့ကို အလေးအနက်တော့ ထားသား၊ ကောင်လေး မင်းကို အမှတ်ပေးတယ်။ အိမ်ထဲပြန်ဝင်လာသည်ကို ကောင်းထက်—

“ရှာလိုက်ရတာ၊ ဘာဖြစ်နေသလဲ စိုးရိမ်လိုက်ရတာ”

“ငါ အရွယ်ရောက်ပြီးသား၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကာကွယ်တတ်တယ်၊ နင်ဘာဖြစ်နေတာလဲ”

ကောင်းထက် ချာခနဲ လှည့်ထွက်သွားသည်။ ငါပြောချင်တာကတမျိုး၊ ငါဘာတွေ ပြောမိပါလိမ့်။ ဒေါ်မသင်း အိမ်အောက် ခေါက်တုန့်ခေါက်ပြန် လျှောက်နေမိသည်။ ကောင်းထက်လည်း အေးလေ၊ သူပြောတာအမှန်ပဲ၊ ငါ့လုပ်ရပ်က အိုဗာ (Over) ဖြစ်နေတာကိုး။

အိမ်ကြိုးဖုန်းမြည်သံ ကြားရသည်။ “ကလင်… ကလင်… ကလင်”။ ကောင်းထက် ကိုင်မည့်သူမရှိသဖြင့် လှေကားအတိုင်း ဆင်းအလာ—

“ဟလို” အန်တီသင်းအသံ။

“သြော်… သြော်… ရှင်မူးပြီးရစ်တာ ခံနိုင်တဲ့သူနဲ့ပဲ အိပ်မယ်၊ အိပ်အိပ်”

“အေး… နင်ပြောသလိုပဲ၊ ငါ့လင်ငယ် ကောင်းထက်နဲ့ အိပ်မယ်၊ ဘာဖြစ်လဲ၊ ထင်ချင်သလိုထင်၊ ဂရုမစိုက်ဘူး” ဖုန်းဂွပ်ခနဲ ချလိုက်သည်။

ဦးအောင်မော်တစ်ဖက်ကနေ မခံချင်အောင် ပြောလိုက်သည်က သေချာသည်။ အန်တီသင်း ရင်ဘတ်လှုပ်နေတာ၊ အသက်ရှူပြင်းနေတာ၊ ဒေါသအတော်ထွက်နေသည်မှာ သေချာသည်။ လှေကားအတိုင်း ပြန်တက်ဖို့ပြင်သည်။

“ကောင်းထက်” ခေါ်လိုက်သံကြောင့်—

“ဗျာ”

“လာဦး”

“အန်တီသင်း”

“ဘီယာဖြစ်ဖြစ်၊ အရက်ဖြစ်ဖြစ် သွားဝယ်၊ ရော့… ပိုက်ဆံ”

ရက်ဘဲလ်ဝမ်း (Red Label) တစ်လုံးနှင့် Tiger ၅ ပုလင်း၊ အာလူးကြော်ထုပ် ဝယ်လာခဲ့သည်။ ရင်ထဲဒေါသ လိမ့်တက်လာသည်။ မနေ့က ကောင်းထက်ကို တိုက်ခဲ့သော ဆေးတောင့်ကို အမှုန့်ကြိတ်ထားလိုက်သည်။ ကောင်းထက် ဝယ်လာသည့် ဘီယာပုလင်း၊ အရက်ပုလင်း ယူထားလိုက်ပြီး အမြည်းပန်းကန် ယူသွားခိုင်းလိုက်သည်။ တီဗီရှေ့မှာချလိုက် ပြောလိုက်သည်။ ကောင်းထက် သောက်မည့်ခွက်ထဲ ဆေးမှုန့်ရောခါ ဘီယာတခါတည်း ငှဲ့လိုက်သည်။ ဘီယာပုလင်းဖွင့်တာ လျှံထွက်လာလို့ ငှဲ့လိုက်ရသည်ဟု အကြောင်းပြလိုက်သည်။ ကောင်းထက်ခွက် ကုန်သွားပြီး နောက်တစ်ခွက် ရောက်သည်အထိ အကဲခတ် စောင့်ကြည့်နေရင်း ခြေသလုံးသားတွေ ဖော်ထိုင်သည်။

အန်တီသင်း ယောက်ျားအရွဲ့တိုက်ခါ မိမိကို ကာမဆက်ဆံဖော်အဖြစ် အသုံးချခံရတော့မည်၊ ထို့အတွက် စိတ်မကောင်းတော့ ဖြစ်မိသည်။ ခြေသလုံးသားများ ဖော်ပြနေသည့်အတွက် နှာစိတ်ကလည်း ထကြွနေသည်။ အရက်ပြောင်းသောက်မည်ဟု ကောင်းထက် ပြောလာသဖြင့် ရေခဲတုံးယူပြီး ထည့်ပေးသည်။ တစ်ခွက်ပြီးတစ်ခွက် ဆင့်သောက်နေသော ကောင်းထက် အမူအရာ ထူးခြားလာသည်။ ကာမဟော်မုန်း ထကြွနေပြီလားဟု ဒေါ်မသင်း တွေးထင်သည်။

“အန်တီသင်း… လင်မယားချင်း အရွဲ့တိုက်ဖို့ ကျနော့်ကို အသုံးချတယ်ဆိုရင်လည်း ချပါ၊ ဒါပေသည့် ကျနော် အန်တီသင်းအပေါ် ရိုးသားစွာ တပ်မက်တာကိုတော့ သိထားပါ၊ ကျနော် အန်တီသင်းကို ချစ်နေပြီ”

မထင်မှတ်သောအချိန်၊ မထင်မှတ်သော စကားကြောင့် ကိုအောင်မော်ကြောင့်ဖြစ်သော ဒေါသပြေသွားပြီး စိတ်ထဲ မောဟိုက်နေသည်၊ ဘာပြန်ပြောရမလဲ မသိ။ အရက်ပြင်းအရှိန်ကြောင့် ရင်ထဲရှိသမျှ ပြောချလိုက်ပေမဲ့ ပြန်ဆွံ့အသွားပြန်ပြီး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အတော်ကြာသည်အထိ စကားမပြောနိုင်ကြ။

“သွားအိပ်တော့မယ်” ကောင်းထက် ထထွက်သွားတော့ ရင်ထဲလှိုက်ဟာသွားပြီး—

“ကောင်းထက်… ဒို့လည်း လိုက်မယ်” ပြောမိသည်။

“အရွဲ့တိုက်ဖို့ဆိုရင်တော့…”

“မဟုတ်ပါဘူး မဟုတ်ပါဘူး၊ တကယ် ရင်ထဲကပါ”

ကောင်းထက် ဒေါ်မသင်းလက်ကို ဆွဲခါထူသည်။

“ဘယ်အခန်းလဲ”

“ညကအခန်းပေါ့ မောင်ရယ်”

အချစ်လေပြေသည် ခန်းဆီးစသို့ တိုးဝင်တိုက်ခတ်နေလေပြီ။ မည်သည့် အဆီးအတားမျှမရှိ၊ သွေးသားနှစ်ခု ရောနှောပေါင်းစပ်သွားကြပြီး ဝိုင်ချိုလို ရစ်မူးသွားတော့သည်။

ဦးအောင်မော် အိမ်သို့ရောက်သည်တွင် စာတစ်စောင်က မထင်မှတ်သော စကားကို ပြောသည်။

“ရှင်ထင်ထားသလိုပဲ၊ ကျမ ကောင်းထက်နဲ့ လိုက်သွားပါပြီ။ ကျမ အချစ်စစ်ကို တွေ့သွားပါပြီ။ လိုက်ရှာလည်း အပိုပဲ။”

ဦးအောင်မော် သူ့နဖူးသူရိုက်ပြီး— “ဟိုက်… သွားပါပြီ… ပြီးပါပြီ…”

အမရာမောင်