အပြင်ဘက်တွင်တော့ မိုးသက်လေသက်များက အုန်းအုန်းခြိမ်းခြောက်ကာ သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာသွန်းနေသည်။ ထိုနေ့က ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရမလား၊ ကံဆိုးသည်ဟု ဆိုရမလား… ချောမေတစ်ယောက် နေမကောင်းသည့် ကျူရှင်ဆရာမကြောင့် အတန်းစောစောဖျက်ကာ အိမ်သို့ စောစောစီးစီး ပြန်ရောက်လာခဲ့ရသည်။
အိမ်ထဲသို့ ခြေချလိုက်သည့်အချိန်တွင် အိမ်တွင်း၌ ဘယ်သူမှ ရှိမနေ။ အမေဖြစ်သူ ဒေါ်ခင်မြက ရုံးမှ ပြန်မရောက်သေးဘဲ ပုံမှန်အတိုင်း ညနေ ၅ နာရီကျော်မှသာ ပြန်လာတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။ မိဘများ မရှိသည့် လွတ်လပ်မှုကို အခွင့်ကောင်းယူကာ အသက် ၁၈ နှစ်အရွယ် သမီးချောလေး ချောမေသည် ဧည့်ခန်းရှိ ကွန်ပျူတာရှေ့တွင် ထိုင်ရင်း စာမျက်နှာများကို ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်ကြည့်နေမိသည်။
နွေဦးကာလ မိုးသက်လေသက်ကြောင့် ရာသီဥတုက အိုက်စပ်စပ် ရှိလှသဖြင့် ချောမေသည် ကွန်ပျူတာရှေ့မှထကာ အဝတ်အစားလဲရန် မိမိ၏ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်ခဲ့တော့သည်။ စိတ်လောသွား၍လားမသိ၊ အခန်းတံခါးကို သေသေချာချာ ပိတ်ရန် သူမ မေ့လျော့ခဲ့မိသည်။
အပေါ်အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်သည့် ထိုအခိုက်အတန့်… အပြင်ဘက်မှ ရေခတ်ပြီး ပြန်လာသည့် ပထွေးဖြစ်သူ ကိုစိုးသည် အခန်းဝမှ အမှတ်မထင် ဖြတ်အသွား… ချောမေ၏ နုပျိုဖွံ့ဖြိုးနေသော အလှတရားများကို အတိုင်းသား လှမ်းမြင်လိုက်ရလေတော့သည်။ ၁၈ နှစ်အရွယ် ကောင်မလေး၏ ဆွဲဆောင်မှုအပြည့်ရှိသော အလှအပများက ကိုစိုး၏ ရင်ကို တဒိန်းဒိန်း ခုန်သွားစေကာ ခြေလှမ်းများကို တုံ့ခနဲ ရပ်တန့်သွားစေခဲ့သည်။
ကိုစိုးသည် စိတ်ရိုင်းကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အခန်းထဲသို့ အသာအယာ ခြေသံဖျောက်၍ ဝင်လာခဲ့သည်။ လူရိပ်မြင်သဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သော ချောမေသည် ပထွေးဖြစ်သူကို အနားတွင် တွေ့လိုက်ရသဖြင့် လန့်ဖျပ်သွားကာ ရင်ဘတ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကမန်းကတန်း ဖုံးကွယ်လိုက်ရ၏။
“ပ… ပထွေး… ဘာလို့ အခန်းထဲ ဝင်လာတာလဲ… အပြင်ထွက်ပေးပါ”
တုန်တုန်ရင်ရင်လေး ပြောရှာသော သမီးဖြစ်သူ၏ စကားကို ကိုစိုးက နားမဝင်တော့။ သူ၏ မျက်လုံးများက ရမ္မက်ဇော်ဖြင့် ရွဲနေပြီး—
“သမီးရယ်… ပထွေး မင်းကို သဘောကျနေတာ ကြာပါပြီ… ဒီနေ့တော့ ပထွေးကို အလိုလိုက်ပါနော်”
ကိုစိုးသည် ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ချောမေ၏ လက်ကလေးနှစ်ဖက်ကို ဖမ်းချုပ်ကာ ကုတင်ပေါ်သို့ အသာအယာ ဆွဲလှဲလိုက်တော့သည်။ ချောမေခမျာ ရှက်စိတ်ကတစ်ကြောင်း၊ အမေဒေါ်ခင်မြ သိသွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့စိတ်ကတစ်ကြောင်းကြောင့် မျက်ရည်များ ဝဲလျက် တားဆီးရှာသည်။
“မလုပ်ပါနဲ့ ပထွေးရယ်… သမီး ကြောက်လို့ပါ… အမေ ပြန်လာရင် မြင်သွားပါလိမ့်မယ်”
“ဒေါ်ခင်မြက ညနေမှ ပြန်လာမှာပါ သမီးရဲ့… ဘယ်သူမှ မသိစေရပါဘူး”
ကိုစိုးသည် ချော့မော့ပြောဆိုရင်း ချောမေ၏ နှုတ်ခမ်းအစုံကို အငမ်းမရ ငုံစုပ်ပစ်လိုက်ပါတော့သည်။ ပထမတွင် ချောမေက အတင်းရုန်းကန်နေသေးသော်လည်း ကိုစိုး၏ ကျွမ်းကျင်လှသော အပြုအစု အယုအယများအောက်တွင် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ရုန်းအားများ လျော့ကျလာကာ တအင်းအင်းနှင့် ညည်းညူသံလေးများသာ ထွက်ပေါ်လာရရှာသည်။ ကောင်မလေး ငြိမ်ကျသွားပြီဖြစ်သဖြင့် ကိုစိုးသည် ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု အသာအယာ ချွတ်ပစ်လိုက်၏။
ချောမေ၏ ဖြူဖွေးနုနယ်သော တစ်ကိုယ်လုံး အဝတ်ဗလာဖြစ်သွားသည့်အချိန်တွင် ကိုစိုးသည်လည်း မိမိ၏ အဝတ်အစားများကို အမြန်ချွတ်ချလိုက်ပြီး ချောမေ၏ ပေါင်တံလေးနှစ်ဖက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ကားလိုက်သည်။
“ဖြည်းဖြည်းလုပ်နော် ပထွေး… သမီး နာမှာကြောက်တယ်…”
ချောမေက မျက်လုံးလေးမှိတ်၊ နှုတ်ခမ်းလေးဆူကာ တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလာသည့်အခါ ကိုစိုးကလည်း—
“အေးပါ သမီးရယ်… ပထွေး ညင်ညင်သာသာလေး လုပ်ပေးမှာမို့လို့ စိတ်လျှော့ထားနော်” ဟု ဆိုကာ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကိုစိုးသည် သူ၏ တင်းမာနေသော အရာကြီးကို ချောမေ၏ အောက်က အလှအပလေးအဝတွင် သေသေချာချာ တည့်လိုက်ပြီး ခါးကိုကော့ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖိသွင်းလိုက်ပါတော့သည်။ အပျိုစင်လေးဖြစ်သဖြင့် တင်းကျပ်နေကာ အဆုံးထိဝင်သွားရန် တော်တော်လေး ထိန်းလုပ်ရသည်။
“အား… နာတယ် ပထွေး… အင့်…”
ချောမေက ကိုစိုး၏ ပခုံးကို လက်သည်းများဖြင့် အတင်းဖျစ်ညှစ်ကာ တွန်းထားရှာသည်။ ကိုစိုးလည်း ခေတ္တမျှ ငြိမ်ပေးထားပြီး ချောမေ အသားကျသွားအောင် နှုတ်ခမ်းချင်း ဆက်လက် စုပ်ယူပေးထားလိုက်သည်။ ခဏကြာသော် ကောင်မလေးထံမှ အရည်ကြည်လေးများ စိုစွတ်ထွက်လာပြီး အဝင်အထွက်က ချောမွေ့လာသဖြင့် ကိုစိုးသည် အသာအယာ အသွင်းအထုပ်လေးကို စည်းချက်မှန်မှန် စတင်လိုက်တော့သည်။
ချောမေသည်လည်း နာကျင်မှုများမှတစ်ဆင့် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဆန်းပြားသော ခံစားမှုဘက်သို့ ပြောင်းလဲလာရသဖြင့် အောက်မှနေ၍ အလိုက်သင့်လေး ပြန်လည်လှုပ်ရှားပေးလာသည်။ အခန်းတွင်း၌ “အင်း… အား… ပထွေး… အင့်…” ဆိုသည့် ညည်းညူသံတိုးတိုးလေးများက မိုးသံလေသံများနှင့်အတူ ပျံ့လွင့်နေတော့သည်။
အရှိန်က တဖြည်းဖြည်း မြန်ဆန်လာပြီး ကိုစိုးက အားရပါးရ ဆောင့်သွင်းပေးသလို၊ ချောမေကလည်း ခါးလေးကို ကော့ကော့ကာ အောက်မှ စီးချက်ညီညီ လိုက်ဖက်ပေးရှာသည်။ သိပ်မကြာလိုက်ပါ… ချောမေတစ်ယောက် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားပြီး ကိုစိုး၏ ကျောပြင်ကြီးကို အတင်းဖက်ကာ ငြိမ်ကျသွားပါတော့သည်။
ကောင်မလေး ပြီးဆုံးခြင်းသို့ ရောက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည့် ကိုစိုးသည် အရှိန်ကို မြှင့်တင်ကာ နောက်ထပ် ဆယ်ချက်ခန့် ပြင်းပြင်းလေး ဆောင့်ချလိုက်ပြီးနောက်… သူ၏ အချစ်ရည်အကုန်လုံးကို ချောမေ၏ အတွင်းထဲသို့ ပန်းထုတ်ရင်း နှစ်ဦးသား အမောတကောဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်ရှိသွားကြပါတော့သည်ဗျာ…။
အခန်းထဲမှာတော့ မိုးသံလေသံတွေနဲ့အတူ ရမ္မက်သွေးတွေက တောက်လောင်နေဆဲပေါ့။ ကိုစိုးက ကုတင်ပေါ်မှာ ပက်လက်လှန်ပြီး မှိန်းနေတဲ့ ချောမေရဲ့ ဖြူဖွေးအိစက်နေတဲ့ ကိုယ်လုံးလေးပေါ်ကို ထပ်ပြီး မှောက်ချလိုက်တယ်။ အသက် ၁၈ နှစ်အရွယ် ကောင်မလေးရဲ့ နုပျိုတင်းရင်းနေတဲ့ နို့ အစုံက ကိုစိုးရဲ့ ရင်ဘတ်ကြီးနဲ့ ဖိကပ်မိပြီး ပြားခနဲ ဖြစ်သွားတာပေါ့။
ကိုစိုးက ချောမေရဲ့ မျက်နှာလေးကို ဆွဲယူပြီး နှုတ်ခမ်းချင်း အငမ်းမရ စုပ်ယူလိုက်သလို၊ လက်နှစ်ဖက်ကလည်း ဆူဖြိုးထွားစိုင်းနေတဲ့ နို့ အိုးကြီးတွေကို အားရပါးရ ဖျစ်ညှစ်နယ်ပေးနေမိတယ်။ ချောမေခမျာ နို့ ကို အတင်းနယ်တာ ခံရလို့ ရင်ဘတ်လေး ကော့တက်လာပြီး “အင့်… အား… ကိုကြီးစိုး…” နဲ့ ညည်းတွားရှာတယ်။ ကိုစိုးက နို့သီးခေါင်းနီနီလေးတွေကို လက်ညှိုးနဲ့ လက်မကြားထဲညှပ်ပြီး လိမ်ဆွဲလိုက်၊ နှုတ်ခမ်းနဲ့ ငုံစို့လိုက် လုပ်ပေးတော့ ချောမေရဲ့ ပေါင်ကြားက စောက်ပတ် လေးထဲကနေ စောက်ရည်ကြည်တွေ တစိမ့်စိမ့် ပြန်လည်စီးကျလာရပြန်တယ်။
“သမီး… ပထွေးရဲ့ လီး ကြီးကို စုပ်ပေးဦး…”
ကိုစိုးက ပြောရင်းနဲ့ ကုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ သွေးကြောတွေ ထောင်ထနေတဲ့ လီး အချောင်းကြီးကို ချောမေရဲ့ မျက်နှာရှေ့ တေ့ပေးလိုက်တယ်။ ချောမေလည်း ငြင်းဆန်မနေတော့ဘဲ ပထွေးဖြစ်သူရဲ့ ဒစ်ဖူးနီနီကြီးနဲ့ အကြောပြိုင်းပြိုင်း ထနေတဲ့ လီး ကြီးကို လက်နဲ့ ဆုပ်ကိုင်ပြီး ပါးစပ်ထဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း သွင်းကာ ငုံစုပ်ပေးပါတော့တယ်။ “ပြွတ်… စွပ်… ပြွတ်…” ချောမေရဲ့ ပါးစပ်နွေးနွေးလေးထဲမှာ လီး ကြီး တိုးဝင်နေတဲ့ အသံက အခန်းထဲမှာ ပျံ့လွင့်လို့နေတယ်။
ချောမေက လီး တစ်ချောင်းလုံးကို အာခေါင်ထဲထိ ဝင်အောင် အားရပါးရ စုပ်ပေးပြီးမှ ကိုစိုးရဲ့ အစေ့နှစ်လုံးကိုပါ လျှာနဲ့ လိုက်ရက်ပေးတော့ ကိုစိုးတစ်ယောက် ကောင်းလွန်းလို့ ဖင်ကြီးတုန်ပြီး ညည်းတွားမိရရှာတယ်။
ကိုစိုးလည်း မအောင့်နိုင်တော့တာမို့ ချောမေကို ကုတင်ပေါ်မှာ လေးဘက်ထောက် ခိုင်းလိုက်တယ်။ အနောက်ကနေ ကြည့်လိုက်တော့ ချောမေရဲ့ ဝိုင်းစက်အိစက်နေတဲ့ ဖင် တုံးကြီးနှစ်ဖက်က ကော့ထွက်နေပြီး ဖင် ကြားထဲမှာ စောက်ရည်တွေနဲ့ ရွှဲစိုနေတဲ့ စောက်ပတ် နီနီလေးက အရည်တောက်တောက် ကျလို့နေတာပေါ့။
ကိုစိုးက သူ့ရဲ့ တင်းမာနေတဲ့ လီး ကြီးကို ချောမေရဲ့ စောက်ပတ် အဝမှာ ပြန်တေ့ပြီး အနောက်ကနေ အားနဲ့ ဆောင့်သွင်းလိုက်ပါတော့တယ်။
“ဗျစ်… စွပ်… ဖတ်…”
“အား… အင့်… ကိုကြီးစိုး… အားရပါးရ ဆောင့်ပေး…”
လီး ကြီးက အဖုတ်ထဲ တဆုံးဝင်သွားတော့ ကိုစိုးရဲ့ ဆီးစပ်နဲ့ ချောမေရဲ့ ဖင် အိအိကြီးတွေ ရိုက်မိပြီး “ဖတ်… ဖတ်…” ဆိုတဲ့ အသံတွေက အဆက်မပြတ် ထွက်လာတယ်။ ကိုစိုးက ခါးကို ကော့ကာ ကော့ကာနဲ့ စောက်ပတ် ထဲကို လီး တစ်ဆုံးဝင်အောင် သွက်သွက်လေး ဆောင့်တော့တာပေါ့။ စောက်ရည်တွေနဲ့ ရွှဲနေတာမို့ လိုးရတာ တဗျစ်ဗျစ်နဲ့ အရသာ ရှိလှတယ်။
ကိုစိုးက စောက်ပတ် ကို လိုးနေရာကနေ ခဏထုတ်ပြီး စောက်ရည်တွေကို လက်နဲ့ခတ်ကာ ဘေးနားက စေ့ပိတ်နေတဲ့ ဖင် အပေါက်လေးထဲကို ဆွဲသုတ်လိုက်တယ်။
“ပထွေး… ဖင် ထဲတော့ မလုပ်ပါနဲ့… နာမှာကြောက်လို့ပါ…”
ချောမေက တောင်းပန်ရှာပေမဲ့ ကိုစိုးကတော့ နားမထောင်တော့ဘဲ ချောမေရဲ့ ဖင် အပေါက်ဝတည့်တည့်မှာ လီး ထိပ်ကြီးကို တေ့ပြီး အားနဲ့ ဖိသွင်းလိုက်ပါတော့တယ်။
“ဗျစ်… ဗျစ်… စွပ်…”
“အား… နာတယ်… ပထွေးရယ်… အမလေး… နာလှချည်ရဲ့… အင့်…”
ကျဉ်းမြောင်းလှတဲ့ ဖင် အပေါက်လေးထဲကို ကိုစိုးရဲ့ လီး တုတ်တုတ်ကြီး တရွေ့ရွေ့ တိုးဝင်သွားတဲ့အခါ ချောမေခမျာ နာလွန်းလို့ ကုတင်ခင်းကို လက်သည်းတွေနဲ့ ကုတ်ခြစ်ပြီး အော်ဟစ်မိရှာတယ်။ ကိုစိုးက လီး ကို ဖင် ထဲမှာ ခဏစိမ်ထားပေးပြီးမှ အသားကျလာတဲ့အခါ ဖြည်းဖြည်းချင်း အသွင်းအထုပ် စလုပ်ပါတော့တယ်။
“ဗျစ်… ဖတ်… ဗျစ်… ဖတ်…”
ဖင် ထဲကို လီး အဝင်အထွက်လုပ်တဲ့ အသံက ပိုပြီး စေးပိုင်လှတယ်။ ကိုစိုးက အရှိန်ရလာတာနဲ့ ချောမေရဲ့ ခါးလေးကို ကိုင်ပြီး ဖင် ကို အားရပါးရ စိုက်စိုက်ဆောင့်တော့တာပေါ့။ ချောမေလည်း နာကျင်မှုတွေကနေ တဖြည်းဖြည်း ဆန်းပြားတဲ့ သာယာမှုဘက် ပြောင်းလဲလာပြီး ဖင် ကြီးကို အနောက်ကို ပိုပင့်ပေးလာရှာတယ်။
ကိုစိုးက ဖင် ထဲကနေ လီး ကို ဗျတ်ခနဲ ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ချောမေကို ပက်လက်ပြန်လှန်ကာ သူမရဲ့ ပေါင်နှစ်ဖက်ကို ပခုံးပေါ် ထမ်းတင်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အရည်တွေ ရွှဲအိုင်နေတဲ့ စောက်ပတ် ထဲကို လီး ကြီး ပြန်သွင်းပြီး အဆုံးအထိ မနားတမ်း ကုန်းလိုးပါတော့တယ်။
“ဗျစ်… စွပ်… ဖတ်… ဖတ်…”
“အား… အား… ကောင်းတယ် ကိုကြီးစိုး… ဆောင့်… မြန်မြန်လေး ဆောင့်ပေး…”
နှစ်ယောက်စလုံး ကာမဆန္ဒတွေ အထွတ်အထိပ် ရောက်လာပြီး ချောမေတစ်ယောက် တစ်ကိုယ်လုံး တွန့်လိမ်ကာ စောက်ပတ် ထဲက စောက်ရည်တွေကို ပန်းထုတ်ရင်း ပြီးသွားခဲ့ရသလို… ကိုစိုးကလည်း ခပ်ပြင်းပြင်း ဆယ်ချက်လောက် ဆက်တိုက် ဖိဆောင့်ချလိုက်ပြီးနောက်… သူ့ရဲ့ ပူနွေးပြစ်ချွဲလှတဲ့ လရည်အကုန်လုံးကို ချောမေရဲ့ စောက်ပတ် အတွင်းထဲအထိ တရဟော ပန်းထုတ်ရင်း နှစ်ဦးသား အမောတကောနဲ့ ကောင်းကင်ဘုံကို ရောက်ရှိသွားကြပါတော့တယ်ဗျာ…။
– ပြီးပါပြီ –
