ပထွေးကိုစိုးနှင့် သမီးချောမေ

အပြင်ဘက်တွင်တော့ မိုးသက်လေသက်များက အုန်းအုန်းခြိမ်းခြောက်ကာ သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာသွန်းနေသည်။ ထိုနေ့က ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရမလား၊ ကံဆိုးသည်ဟု ဆိုရမလား… ချောမေတစ်ယောက် နေမကောင်းသည့် ကျူရှင်ဆရာမကြောင့် အတန်းစောစောဖျက်ကာ အိမ်သို့ စောစောစီးစီး ပြန်ရောက်လာခဲ့ရသည်။

အိမ်ထဲသို့ ခြေချလိုက်သည့်အချိန်တွင် အိမ်တွင်း၌ ဘယ်သူမှ ရှိမနေ။ အမေဖြစ်သူ ဒေါ်ခင်မြက ရုံးမှ ပြန်မရောက်သေးဘဲ ပုံမှန်အတိုင်း ညနေ ၅ နာရီကျော်မှသာ ပြန်လာတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။ မိဘများ မရှိသည့် လွတ်လပ်မှုကို အခွင့်ကောင်းယူကာ အသက် ၁၈ နှစ်အရွယ် သမီးချောလေး ချောမေသည် ဧည့်ခန်းရှိ ကွန်ပျူတာရှေ့တွင် ထိုင်ရင်း စာမျက်နှာများကို ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်ကြည့်နေမိသည်။

နွေဦးကာလ မိုးသက်လေသက်ကြောင့် ရာသီဥတုက အိုက်စပ်စပ် ရှိလှသဖြင့် ချောမေသည် ကွန်ပျူတာရှေ့မှထကာ အဝတ်အစားလဲရန် မိမိ၏ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်ခဲ့တော့သည်။ စိတ်လောသွား၍လားမသိ၊ အခန်းတံခါးကို သေသေချာချာ ပိတ်ရန် သူမ မေ့လျော့ခဲ့မိသည်။

အပေါ်အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်သည့် ထိုအခိုက်အတန့်… အပြင်ဘက်မှ ရေခတ်ပြီး ပြန်လာသည့် ပထွေးဖြစ်သူ ကိုစိုးသည် အခန်းဝမှ အမှတ်မထင် ဖြတ်အသွား… ချောမေ၏ နုပျိုဖွံ့ဖြိုးနေသော အလှတရားများကို အတိုင်းသား လှမ်းမြင်လိုက်ရလေတော့သည်။ ၁၈ နှစ်အရွယ် ကောင်မလေး၏ ဆွဲဆောင်မှုအပြည့်ရှိသော အလှအပများက ကိုစိုး၏ ရင်ကို တဒိန်းဒိန်း ခုန်သွားစေကာ ခြေလှမ်းများကို တုံ့ခနဲ ရပ်တန့်သွားစေခဲ့သည်။

ကိုစိုးသည် စိတ်ရိုင်းကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အခန်းထဲသို့ အသာအယာ ခြေသံဖျောက်၍ ဝင်လာခဲ့သည်။ လူရိပ်မြင်သဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သော ချောမေသည် ပထွေးဖြစ်သူကို အနားတွင် တွေ့လိုက်ရသဖြင့် လန့်ဖျပ်သွားကာ ရင်ဘတ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကမန်းကတန်း ဖုံးကွယ်လိုက်ရ၏။

“ပ… ပထွေး… ဘာလို့ အခန်းထဲ ဝင်လာတာလဲ… အပြင်ထွက်ပေးပါ”

တုန်တုန်ရင်ရင်လေး ပြောရှာသော သမီးဖြစ်သူ၏ စကားကို ကိုစိုးက နားမဝင်တော့။ သူ၏ မျက်လုံးများက ရမ္မက်ဇော်ဖြင့် ရွဲနေပြီး—

“သမီးရယ်… ပထွေး မင်းကို သဘောကျနေတာ ကြာပါပြီ… ဒီနေ့တော့ ပထွေးကို အလိုလိုက်ပါနော်”

ကိုစိုးသည် ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ချောမေ၏ လက်ကလေးနှစ်ဖက်ကို ဖမ်းချုပ်ကာ ကုတင်ပေါ်သို့ အသာအယာ ဆွဲလှဲလိုက်တော့သည်။ ချောမေခမျာ ရှက်စိတ်ကတစ်ကြောင်း၊ အမေဒေါ်ခင်မြ သိသွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့စိတ်ကတစ်ကြောင်းကြောင့် မျက်ရည်များ ဝဲလျက် တားဆီးရှာသည်။

“မလုပ်ပါနဲ့ ပထွေးရယ်… သမီး ကြောက်လို့ပါ… အမေ ပြန်လာရင် မြင်သွားပါလိမ့်မယ်”

“ဒေါ်ခင်မြက ညနေမှ ပြန်လာမှာပါ သမီးရဲ့… ဘယ်သူမှ မသိစေရပါဘူး”

ကိုစိုးသည် ချော့မော့ပြောဆိုရင်း ချောမေ၏ နှုတ်ခမ်းအစုံကို အငမ်းမရ ငုံစုပ်ပစ်လိုက်ပါတော့သည်။ ပထမတွင် ချောမေက အတင်းရုန်းကန်နေသေးသော်လည်း ကိုစိုး၏ ကျွမ်းကျင်လှသော အပြုအစု အယုအယများအောက်တွင် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ရုန်းအားများ လျော့ကျလာကာ တအင်းအင်းနှင့် ညည်းညူသံလေးများသာ ထွက်ပေါ်လာရရှာသည်။ ကောင်မလေး ငြိမ်ကျသွားပြီဖြစ်သဖြင့် ကိုစိုးသည် ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု အသာအယာ ချွတ်ပစ်လိုက်၏။

ချောမေ၏ ဖြူဖွေးနုနယ်သော တစ်ကိုယ်လုံး အဝတ်ဗလာဖြစ်သွားသည့်အချိန်တွင် ကိုစိုးသည်လည်း မိမိ၏ အဝတ်အစားများကို အမြန်ချွတ်ချလိုက်ပြီး ချောမေ၏ ပေါင်တံလေးနှစ်ဖက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ကားလိုက်သည်။

“ဖြည်းဖြည်းလုပ်နော် ပထွေး… သမီး နာမှာကြောက်တယ်…”

ချောမေက မျက်လုံးလေးမှိတ်၊ နှုတ်ခမ်းလေးဆူကာ တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလာသည့်အခါ ကိုစိုးကလည်း—

“အေးပါ သမီးရယ်… ပထွေး ညင်ညင်သာသာလေး လုပ်ပေးမှာမို့လို့ စိတ်လျှော့ထားနော်” ဟု ဆိုကာ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ကိုစိုးသည် သူ၏ တင်းမာနေသော အရာကြီးကို ချောမေ၏ အောက်က အလှအပလေးအဝတွင် သေသေချာချာ တည့်လိုက်ပြီး ခါးကိုကော့ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖိသွင်းလိုက်ပါတော့သည်။ အပျိုစင်လေးဖြစ်သဖြင့် တင်းကျပ်နေကာ အဆုံးထိဝင်သွားရန် တော်တော်လေး ထိန်းလုပ်ရသည်။

“အား… နာတယ် ပထွေး… အင့်…”

ချောမေက ကိုစိုး၏ ပခုံးကို လက်သည်းများဖြင့် အတင်းဖျစ်ညှစ်ကာ တွန်းထားရှာသည်။ ကိုစိုးလည်း ခေတ္တမျှ ငြိမ်ပေးထားပြီး ချောမေ အသားကျသွားအောင် နှုတ်ခမ်းချင်း ဆက်လက် စုပ်ယူပေးထားလိုက်သည်။ ခဏကြာသော် ကောင်မလေးထံမှ အရည်ကြည်လေးများ စိုစွတ်ထွက်လာပြီး အဝင်အထွက်က ချောမွေ့လာသဖြင့် ကိုစိုးသည် အသာအယာ အသွင်းအထုပ်လေးကို စည်းချက်မှန်မှန် စတင်လိုက်တော့သည်။

ချောမေသည်လည်း နာကျင်မှုများမှတစ်ဆင့် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဆန်းပြားသော ခံစားမှုဘက်သို့ ပြောင်းလဲလာရသဖြင့် အောက်မှနေ၍ အလိုက်သင့်လေး ပြန်လည်လှုပ်ရှားပေးလာသည်။ အခန်းတွင်း၌ “အင်း… အား… ပထွေး… အင့်…” ဆိုသည့် ညည်းညူသံတိုးတိုးလေးများက မိုးသံလေသံများနှင့်အတူ ပျံ့လွင့်နေတော့သည်။

အရှိန်က တဖြည်းဖြည်း မြန်ဆန်လာပြီး ကိုစိုးက အားရပါးရ ဆောင့်သွင်းပေးသလို၊ ချောမေကလည်း ခါးလေးကို ကော့ကော့ကာ အောက်မှ စီးချက်ညီညီ လိုက်ဖက်ပေးရှာသည်။ သိပ်မကြာလိုက်ပါ… ချောမေတစ်ယောက် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားပြီး ကိုစိုး၏ ကျောပြင်ကြီးကို အတင်းဖက်ကာ ငြိမ်ကျသွားပါတော့သည်။

ကောင်မလေး ပြီးဆုံးခြင်းသို့ ရောက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည့် ကိုစိုးသည် အရှိန်ကို မြှင့်တင်ကာ နောက်ထပ် ဆယ်ချက်ခန့် ပြင်းပြင်းလေး ဆောင့်ချလိုက်ပြီးနောက်… သူ၏ အချစ်ရည်အကုန်လုံးကို ချောမေ၏ အတွင်းထဲသို့ ပန်းထုတ်ရင်း နှစ်ဦးသား အမောတကောဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်ရှိသွားကြပါတော့သည်ဗျာ…။