ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံ အချိန်ရောက်တိုင်း ကိုပွကြီး၏ အိမ်ရှေ့ကွပ်ပျစ်ထက်တွင် မီးရောင်မှိန်မှိန်အောက်၌ စကားသံအစိစိ ထွက်ပေါ်လေ့ရှိသည်။ လူပျိုပေါက်စ မသာမယာအရွယ်ဖြစ်ကြသော ငအောင်နှင့် ငစိုးတို့ နှစ်ယောက်သည် ကိုပွကြီးထံသို့ အလာစိပ်နေကြသည်မှာ သီတင်းပတ်အတော်ကြာပြီ ဖြစ်၏။ ညစဉ် ညတိုင်း ရောက်လာကြပြီး ကိုပွကြီး၏ အညာသားစတိုင် အရွှီးအခန့်ပေါင်းစုံကို ရေငတ်သူ ရေသောက်သလို ပါးစပ်ကလေးဟကာ မမှေးမမှိုက်ဘဲ နားထောင်လေ့ရှိကြသည်။
ည ၁၀ နာရီနီးပါး ချဉ်းကပ်လာ၍ “ကဲ… ကောင်တွေ၊ ပြန်ကြတော့ကွာ” ဟု မိန့်ခွန်းခြွေလိုက်မှပင် စွဲမက်ဖွယ်ရာ စကားဝိုင်းကို မခွဲချင်ခွဲချင်ဖြင့် ဒယိဒရွတ် ထပြန်ကြရရှာသည်။
ကိုပွကြီးက အပြောကောင်း၊ အရွှီးကောင်းသူတစ်ယောက် ဖြစ်၏။ ထန်းရည် မူးမူးနှင့် အမဲသားခြောက် ဖုတ်ကလေးကို မြည်းရင်း သူ့အတိတ်က ရော၊ အနာဂတ်ကပါ အောင်ပွဲများကို ပုံကြီးချဲ့ကာ ပြောပြတတ်သည်။
“ဟေ့ကောင်တွေ… မင်းတို့သိတယ်မို့လား၊ ဟို အနောက်ပိုင်းက ကောင်မကြီးလေ။ အပျိုဘဝတုန်းက ငါ ခဏခဏ တက်အုပ်နေကြပေါ့။ အရမ်းကောင်းသကွ…။ အောက်ကနေ ကော့ကော့ပေးတာများကွာ… ရက်စက်တယ်။”
ကိုပွကြီးက ဆေးလိပ်တိုကို တစ်ချက်ဖွာကာ အငွေ့များကို အာကာသထဲသို့ ခပ်ဝံ့ဝံ့ မှုတ်ထုတ်လိုက်ရင်း ဆက်ပြောသည်။
“ပြီးတော့ ရွာလယ်က ဖြူဖြူချောချော— အဲဒါလည်း ငါ သုံးချီတိတိ ဆော်ဖူးတယ်။ တစ်ညက ငါ မူးမူးနဲ့ လေးဘက်ကုန်းခိုင်းပြီး နွှာထည့်လိုက်တာ… ကောင်မ ငိုယူရတယ်ကွ။ သည်ရွာမှာ ကိုပွကြီး လုပ်ဖူးတာတွေ နည်းတာမှတ်လို့။”
လူပျိုပေါက်စ မအိမေန နှစ်ယောက်ဖြစ်သည့် ငအောင်နှင့် ငစိုးတို့မှာ ကိုပွကြီးကို သူရဲကောင်းကြီးတစ်မျှ အထင်ကြီးနေကြသည်။ သည်အရွယ် မိန်းမအကြောင်း မသိမသာ သိချင်နေသော ကာလသားလေးများမို့ ဒီလိုစကားမျိုးတွေကို ကြားရလျှင် ကျောထဲစိမ့်ပြီး ရင်တွေ တဒုန်းဒုန်း ခုန်ရသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သူတို့နှစ်ယောက်မှာ ညစဉ်လာတိုင်း ကိုပွကြီး ကြိုက်တတ်သော ထန်းရေခါးခါးနှင့် အမဲသားခြောက်ဖုတ်ကလေးကို လာဘ်ထိုးကာ ပညာတောင်းကြရခြင်း ဖြစ်၏။
“ဒီမှာ… လူပျို့လက် ဝက်မြီးတဲ့ကွ၊” ကိုပွကြီးက ဆရာကြီးစတိုင်ဖြင့် သူတို့နှစ်ယောက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပညာပေးသည်။ “မင်းတို့အရွယ် လူပျိုပေါက်ဆိုတာ သွက်နေရတယ်။ ညအမှောင်ထဲ ကောင်မတွေ့ရင် ဘိုးဘတ်ဆို ဝင်လုံးလိုက်ရတယ်။ နို့တွေဘာတွေ ကိုင်၊ ပေါင်ကြားနှိုက်… မအော်ဘူးရယ်။ အိုကေလို့ကတော့ သဘောရှိ နှံပေတော့… ဟီဟီ။”
ထို့နောက် သူတို့နှစ်ယောက်၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ အသံကို ခပ်တိုးတိုး လျှော့လိုက်၏။
“ဟိုဘက်အိမ်က အပျိုမနှစ်ယောက်ကို သိတယ်မို့လား။ တရှင်းနိပ်လိုက်တာကွာ…။ အကြီးမက နို့ကြီးတွေ အယ်နေတာပဲ။ အငယ်မကျတော့ ဖင်ကြီးတယ်၊ ခုံကောင်းတယ်။ ဒါမျိုး ဆော်လို့ တအားကောင်းတာပေါ့ကွ။ ညည သူတို့နှစ်ယောက်တည်း အိပ်ကြတာ။ သူတို့အမေ အဘွားကြီးက မျက်စိကလည်း မမြင်၊ နားကလည်း မကြားတော့ဘူး။ ငါငယ်ငယ်ကဆို ဒါမျိုး ဝင်တွယ်ပြီးတာ ကြာပေါ့… မင်းတို့က ညံ့လွန်းတယ်။”
ကိုပွကြီး စကားမဆုံးမီမှာပင် ခြင်ထောင်ထဲတွင် အိပ်နေသော သူ့မိန်းမ မမစိန် ထွက်လာ၏။ မမစိန်သည် ရွာထဲတွင် ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် တောင့်တင်းလှပသည်ဟု သတင်းကြီးသူ ဖြစ်သည်။
“ကိုပွကြီး… တော်က ကလေးတွေကို မဟုတ်တရုတ် ဘာတွေ မြှောက်ပေးနေတာလဲ။ တော်ကြာ ဗယုတ်သုတ်ခ လုပ်ရင် ကျုပ်တို့ပါ သက်သေလိုက်နေရဦးမယ်။ အိမ်ချင်းက စည်းရိုးလေးပဲ ခြားတာ… သွား သွား၊ ကောင်လေးတွေ ပြန်ကြတော့။”
မမစိန်၏ ငေါက်ဟိန်းသံကြောင့် ငအောင်နှင့် ငစိုးတို့လည်း ကြောက်ကြောက်နှင့် ကမန်းကတန်း ထပြန်ခဲ့ကြရသည်။
နောက် ၅ ရက်ခန့် အကြာ—။
ထိုညသည် လကွယ်ည ဖြစ်သဖြင့် တစ်ရွာလုံး မှောင်မဲမည်းမှိုင်လို့နေသည်။ ငအောင်နှင့် ငစိုးတို့ နှစ်ယောက်သည် ရွာပြင်ဘက် အမှောင်ရိပ်ကျသော ချောင်ကျကျနေရာတစ်ခုတွင် တီးတိုးတိုင်ပင်နေကြ၏။ ငအောင်က ငစိုးထက် ၁ နှစ်ခန့် ကြီးပြီး သတ္တိလည်း ပိုကောင်း၊ ကလိန်ကကျစ်လည်း ပိုကျ၏။
“ဟေ့ကောင်… ငါ ဒီည ဟိုအိမ်က အကြီးကောင်မကြီးကို ဝင်ဆော်မယ်။ အဲဒါ မင်းလည်း လိုက်ခဲ့။”
ငစိုးက မျက်လုံးပြူးသွားကာ—
“ဟာ… မလိုက်ရဲပါဘူးကွာ၊ မိသွားရင် ဒုတ်နဲ့ အရိုက်ခံရမှာ။”
“အေး… ပေး၊ မင်းကလည်း ကြောက်လိုက်တာ။ မင်းက အခန်းထဲ လိုက်ဝင်ရတာ မဟုတ်ပါဘူးကွ။ အိမ်ခါးပန်း အပြင်က စောင့်ပေးရုံပါ။ တကယ်လို့ ငါက အိုကေရင် မင်းလည်း အငယ်မကို ဝင်ဆော်ပေါ့။ ကိုပွကြီး ပြောသလိုလေကွာ… ဒါမျိုးက တစ်ယောက် ခံနေရင် နောက်တစ်ယောက်လည်း ခံချင်လာတာပဲတဲ့။”
ငစိုးသည် ငအောင့်ကိုလည်း ကြောက်ရသည်၊ တစ်ဖက်ကလည်း ချောင်းနားထောင်ချင်သော စိတ်က ထိန်းမရအောင် ဖြစ်နေသည်မို့ နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ရလေတော့သည်။
ည ၁၀ နာရီကျော်လောက်တွင် တစ်ရွာလုံး အိပ်မောကျနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ခြောက်ကပ်နေသော ညဉ့်ယံ၌ ခွေးဟောင်သံ အနည်းငယ်မှလွဲ၍ ဘာသံမျှ မကြားရ။ ငအောင်သည် အိမ်စည်းရိုးကို ကျွမ်းကျင်စွာ ကျော်နင်းကာ အိမ်ဝင်းထဲသို့ အသံမထွက်အောင် ဝင်လိုက်၏။ ငစိုးကတော့ အနောက်မှ သဲသဲလှုပ်လှုပ်ဖြင့် လိုက်ပါလာသည်။ ငစိုး၏ စိတ်ထဲတွင် ငအောင်သည် တကယ့်သူရဲကောင်းကြီးလို ထင်ရ၏။
အပျိုမနှစ်ယောက် အိပ်သော အခန်းဘေးသို့ ရောက်သောအခါ ငအောင်က ခြေသံလုံလုံဖြင့် ကပ်သွားသည်။ ထို့နောက် အိမ်သာထရံ၏ ဟောင်းနွမ်းနေသော ဝါးခြမ်းကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖြဲလိုက်ပြီး အထဲသို့ ငြိမ့်ခနဲ တိုးဝင်သွားလေ၏။
ငစိုးမှာမူ အပြင်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ကြောက်လွန်း၍ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေသည်။ အသက်ကိုပင် ပြင်းပြင်းမရှူဝံ့ဘဲ ရင်တထိတ်ထိတ်ဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေရ၏။
၅ မိနစ်မျှ ကြာသောအခါ အခန်းထဲမှ ဘုန်းဘုန်းဂွမ်းဂွမ်း ဆိုသည့် အသံကြီးများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဟဲ့… ဘယ်ကသူလဲ၊ သူခိုး… သူခိုး…”
အကြီးကောင်မ၏ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဆဲသံနှင့်အတူ စောင်းပါးတစ်ချို့ဖြင့် ပစ်ပေါက်လိုက်ရာ ထရံကို ဘုန်းခနဲ လာမှန်လေသည်။ မကြာမီပင် ကပ်ပေါက်ကို ဗျင်းခနဲ ဆောင့်တိုးကာ ငအောင် ပြေးထွက်လာ၏။
“မဟန်ဘူးဟေ့… ပြေးတော့…”
ငအောင်က ငစိုးကို သတိပေးလိုက်ပြီး ဝင်းတံခါးဆီသို့ ဦးတည်ကာ သုတ်ခြေတင် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။
ငစိုးကား လဲသေလုမတတ် ကြောက်လန့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ပုန်းနေသော နေရာမှ ရုတ်တရက် ထပြေးရာတွင် အဝေးရှိ ဝင်းပေါက်ဆီသို့ ပြေးရန် သတ္တိမရှိတော့သဖြင့် နီးရာ ကိုပွကြီးအိမ်ဘက်သို့ ဆူးစည်းရိုးကို မငြီးမငူ တိုးဝင်၍ အသည်းအသန် ပြေးရပါတော့သည်။
ကိုပွကြီးအိမ်မှာ အကာအရံ မလုံသဖြင့် ငစိုးသည် အိမ်ထဲသို့ တန်းဝင်ကာ ကုတင်အောက်သို့ ဇွတ်တိုးဝင် ပုန်းလိုက်သည်။
“ဟဲ့… ဘယ်သူလဲ” ခြင်ထောင်ထဲမှ ကိုပွကြီး၏ မိန်းမ မမစိန်၏ တိုးတိုးအသံ ထွက်လာသည်။
“အ… အမ… ကျနော် ငစိုးပါ။” ငစိုးမှာ အသံတုန်တုန်ဖြင့် အောက်မှ ပြန်ဖြေလိုက်ရ၏။
“ဟိုကောင့်… တော်တော့ ငါသိပြီ။ နင်တို့ ကိုပွ မရှိဘူး။ သူ့ညီ အလှူမှာ ထမင်းချက်ဖို့ ညအိပ်သွားတယ်။ လာ… ဒီအထဲ လာပုန်း။ ကုတင်အောက်မှာဆို ဟိုက မီးနဲ့ထိုးရှာရင် မြင်လိမ့်မယ်။”
ငစိုးမှာ ကြောက်စိတ်ကြောင့် မစဉ်းစားနိုင်တော့ဘဲ မမစိန် ဆွဲခေါ်ရာ ခြင်ထောင်ထဲသို့ မရဲတရဲ တိုးဝင်လိုက်ရလေ၏။
ထိုစဉ် ဟိုဘက်အိမ်ဆီမှ လက်နှိပ်မီးရောင်များ တဝင်းဝင်းဖြင့် ရောက်ရှိလာကြသည်။ အပျိုမနှစ်ယောက်စလုံး ဒေါသတကြီးဖြင့် ထွက်လာကြခြင်း ဖြစ်၏။
“မမစိန်… အဲဒီဘက် ဘယ်သူမှ လာတာတွေ့မိလား” အကြီးမက အိမ်ပြင်မှ လှမ်းမေးလိုက်သည်။ အငယ်မ၏ လက်ထဲတွင်လည်း ဝါးရင်းတုတ်ကြီး တစ်ချောင်းကို တင်းတင်းပါအောင် ကိုင်ထား၏။
မမစိန်က အိပ်မှုံစုံမွှား အသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ဟဲ့… ဘယ်သူမှမလာပါဘူး။ နင်တို့ တောင်ဘက်တံခါးဆီကတော့ ချွမ်းခနဲ အသံကြားတယ်။”
“ဟုတ်လား… ဒါဆို အဲဒီဘက် ပြေးတာနေမယ်” ဟုဆိုကာ ညီအမနှစ်ယောက် တံခါးဆီသို့ ပြေးကြည့်ကြတော့သည်။
အပျိုမနှစ်ယောက်က အပြင်မှ မီးရောင်ဖြင့် အိမ်ထဲသို့ လှမ်းထိုးလိုက်သောအခါ မမစိန်က ငစိုးကို သူမ၏ စောင်ခြုံထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်၏။ ထိုစက္ကန့်ပိုင်း မီးရောင်ဖျတ်ခနဲ လက်သွားချိန်တွင် မမစိန်၏ ဖြူဖွေးကြီးမားလှသော နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ငစိုး မျက်နှာနှင့် ကပ်လျက် မထင်မှတ်ဘဲ မြင်လိုက်ရသည်။ ငစိုးမှာ ရင်တွေ ခုန်လွန်း၍ ပေါက်ထွက်မတတ် ဖြစ်သွားရ၏။
အပျိုညီအစ်မနှစ်ယောက်လည်း တရားခံကို မမိသဖြင့် စိတ်လျှော့ကာ ပြန်အိပ်သွားကြသော်လည်း ငစိုးကတော့ မမစိန်၏ စောင်ခြုံထဲတွင် တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးပြန်လျက် မလှုပ်ဝံ့ဘဲ ရှိနေသည်။ မမစိန်၏ ရင်ခွင်သည် ပူနွေးလှပြီး ကိုယ်သင်းနံ့သင်းသင်းလေးက ငစိုး၏ နှာခေါင်းထဲသို့ တင်းပြည့်ကျပ်ပြည့် ဝင်ရောက်လာ၏။
“ကြောက်နေတုန်းပဲလား မောင်လေးရယ်… မမကို ပြန်ဖက်ထားလေ”
မမစိန်က အသံတိုးတိုးလေးဖြင့် ပြောရင်း ငစိုး၏ တုန်ယင်နေသော လက်တစ်ဖက်ကို ဆွဲယူကာ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်သည်။ မမစိန်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အဝတ်အစား လုံးဝ မရှိတော့ပါ။ အိပ်စဉ်က ရင်လျားထားသော လုံချည်မှာ ကျွတ်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။
မမစိန်က ငစိုး၏ လက်ကို ဆွဲယူ၍ သူမ၏ အိစက်တင်းရင်းနေသော ဖင်ကြီးပေါ် တင်ပေးလိုက်ပြန်သည်။ ငစိုးသည် မရဲတရဲဖြင့် ဖင်သားအိအိကြီးများကို မခဲမအိပ် ဆုပ်ကိုင်ကြည့်ရာ နွေးထွေးနူးညံ့ပြီး တင်းရင်းလှသည့် အထိအတွေ့ကြောင့် ရင်ထဲတွင် ဗလောင်ဆာဆာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ထို့နောက် မမစိန်သည် ငစိုး၏ ခေါင်းကို သူမ၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ ဆွဲယူကာ ဖြူဖွေးကြီးမားလှသော နို့ကြီးနှစ်လုံးကြားသို့ ဖိကပ်လိုက်သည်။ ငစိုး၏ ပါးစပ်သည် မမစိန်၏ နို့သီးခေါင်းတစ်ဖက်နှင့် ကပ်မိသွား၏။ ငစိုး မစို့ရဲဘဲ ငြိမ်နေစဉ် မမစိန်ကပင် ငစိုး၏ နှုတ်ခမ်းကို မသိမသာ ဟပေးကာ နို့သီးလေးကို ပါးစပ်ပေါက်ထဲ တေ့ပေးလိုက်သည်။
“စို့လေ… မောင်လေးရဲ့။ ဘာလဲ မကြိုက်ဘူးလား… ခစ်ခစ်၊ မင်းက မခုတ်တတ်တဲ့ ကြောင်လေးပါလား။”
မမစိန်၏ ခပ်တိုးတိုး စေခိုင်းသံကြောင့် ငစိုးသည် နို့သီးခေါင်းလေးကို လျှာဖြင့် စမ်းသပ်လျက် စို့ပေးလိုက်သည်။ မမစိန်ထံမှ မသိမသာ ညည်းတွဲသံလေး ထွက်ပေါ်လာ၏။
မမစိန်သည် ငစိုး၏ ပုဆိုးကို မသိမသာ ချွတ်လိုက်ပြီး ပေါင်ကြားမှ တင်းမာတောင့်တင်းနေသော အရာကို သူမ၏ နူးညံ့လှသော လက်ဖဝါးဖြင့် ကျွမ်းကျင်စွာ ကိုင်တွယ် ပွတ်သပ်ပေးလေသည်။
“အာ… အား…” ငစိုးတစ်ကိုယ်လုံး လူးခါသွားရ၏။ “ကောင်းလိုက်တာ မမရယ်…”
မမစိန်သည် ပေါင်တစ်ချောင်းကို ငစိုး၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ လွှဲတင်လိုက်ပြီး ဘေးစောင်း အနေအထားမှပင် ငစိုး၏ အရာကို သူမ၏ အခေါင်းထဲသို့ အကွက်ကျကျ တေ့ကာ သွင်းပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ငစိုးကို တင်းကြပ်စွာ ပွေ့ဖက်လျက် ပက်လက်လှန်လိုက်ရာ မမစိန်က အပေါ်မှ ရောက်သွားလေသည်။
အပေါ်မှနေ၍ မမစိန်က ခါးကို စည်းချက်ကျကျ လှုပ်ရှားကာ ဘေးတိုက်၊ ပတ်လည်၊ အထက်အောက် စနစ်တကျ ဆောင့်ပေးသည်။ ငစိုးက မနေနိုင်ဘဲ အောက်မှနေ၍ ပြန်လည် ပင့်သွင်းလိုက်မိသောအခါ မမစိန်က ခပ်တိုးတိုး ငေါက်လိုက်၏။
“ဟဲ့… အသာငြိမ်နေ၊ မင်းက ပြီးသွားလိမ့်မယ်။ မမကပဲ စိတ်တိုင်းကျ လုပ်ပေးမယ်။”
ထို့နောက် မမစိန်က အပေါ်မှနေ၍ စိတ်တိုင်းကျ အပီအပြင် ပြုစုပေးတော့သည်။ မမစိန် တစ်ချက်တစ်ချက် ထိုင်ချလိုက်သည့်အခါတိုင်း ငစိုး၏ အရာမှာ အမြစ်အထိ မြုပ်ဝင်သွားရာ အောက်က ခုံပင် လိုက်ဝင်မတတ် ခံစားရသည်။
မမစိန်က ငစိုး၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆွဲယူကာ သူမ၏ နို့ကြီးများကို ကိုင်ခိုင်းလိုက်ပြီး နို့သီးလေးများကို လက်ညှိုး၊ လက်မဖြင့် ဖွဖွလေး ချေပေးခိုင်းသည်။ နှစ်ယောက်သား အမှောင်ထဲတွင် တင်းကြပ်စွာ ဖက်တွဲလျက် ကာမအရသာကို အသည်းအသန် ခံစားလိုက်ကြ၏။
နာရီဝက်ခန့် ပြုလုပ်အပြီးတွင် ငစိုးက အရင်ဆုံး သုတ်ရည်များ ပန်းထုတ်ကာ ပြီးမြောက်သွားခဲ့ပြီး၊ မမစိန်ကလည်း ငစိုး၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ မှောက်ရက်ကျကာ နောက်မှ ဆက်တိုက် ပြီးမြောက်သွားလေသည်။
ပြန်ခါနီးတွင် ငစိုးက မမစိန်ကို တင်းကြပ်စွာ ဖက်ကာ နမ်းရှုံ့လိုက်ရင်း ပြောလိုက်၏။
“မမရယ်… မမ သင်ပေးတာက ကိုပွကြီး ပြောပြတာထက် အရမ်း… အရမ်းကို ပိုကောင်းတာပဲဗျာ။”
မမစိန်က မျက်စောင်းလေး ထိုးလိုက်ပြီး—
“အော်… မင်းမို့ ပြောတတ်တယ်၊ ဒီက လက်တွေ့ အရည်လည်အောင် ကိုယ်ဖိရင်ဖိ သင်ပေးရတာကိုး… ခိခိ။”
နောက်တစ်နေ့ နံနက်ရောက်သောအခါ—။
ငစိုးသည် ရွာလယ်က အကြော်ဆိုင်တွင် ငအောင့်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ငအောင်မှာ မနေ့ညက အဖြစ်အပျက်ကြောင့် မျက်နှာပျက်နေပြီး ငစိုးကို မြင်သည်နှင့် ကမန်းကတန်း ခေါ်လိုက်၏။
“ဟေ့ကောင် ငစိုး… မနေ့ညက မင်း ဘာဖြစ်သွားသေးလဲကွာ။ ငါတော့ ပြေးလိုက်တာ ရွာပြင်အထိ ရောက်သွားတယ်။ မင်း ဘယ်နား သွားပုန်းနေတာလဲ။”
ငစိုးက ပြုံးစိစိဖြင့် ငအောင့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ မနေ့ညကအထိ ငအောင့်ကို သူရဲကောင်းကြီးဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ငစိုး၏ စိတ်ထဲ၌ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆရာကြီးတစ်ဆူဖြစ်သွားသလို ခံစားနေရသည်။
“ငါလား… ငါက ကိုပွကြီးအိမ်ဘက် ပြေးတာလေ။ မမစိန်က ငါ့ကို ခြင်ထောင်ထဲ ခေါ်ပုန်းပေးလို့ ဘာမှမဖြစ်ဘူး။”
ငအောင်က မျက်လုံးပြူးသွားပြီး—
“ဟာ… ဒါဆို… မင်းနဲ့ မမစိန်နှစ်ယောက်တည်း ခြင်ထောင်ထဲမှာပေါ့။”
ငစိုးက ခေါင်းကို ခပ်ကြွားကြွားလေး ငြိမ့်ပြလိုက်ရင်း—
“အေးပေါ့ကွ… ကိုပွကြီး ဆိုတာကတော့ ပါးစပ်ကပဲ လေကြွားနေတာ။ လက်တွေ့ကျတော့ မမစိန်ကမှ အရည်လည်တာကွ။ မင်းတို့ ငါတို့လို လူပျိုပေါက်တွေ ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာကို လက်တွေ့ကိုယ်ဖိရင်ဖိ သင်ပေးတာ… ကိုပွကြီးထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုကောင်းတယ်။”
ထိုစဉ် ရွာလမ်းအတိုင်း လက်ထဲတွင် ပုဆိုးထုပ်ကလေး ကိုင်ကာ လမ်းလျှောက်လာသော ကိုပွကြီးကို လှမ်းတွေ့လိုက်ကြရသည်။ ကိုပွကြီးသည် ညက အလှူအိမ်တွင် ထမင်းချက်ရင်း အရက်သောက်ထား၍ ခပ်ယိုင်ယိုင် လျှောက်လာခြင်း ဖြစ်၏။
“ဟေ့ကောင်တွေ… မနေ့ညက ငါ အိမ်မှာ မရှိဘူး။ မင်းတို့ ငါ့အိမ် ရောက်သေးလား၊” ကိုပွကြီးက လှမ်းမေးလိုက်သည်။
ငစိုးက အေးဆေးစွာပင် ပြန်ဖြေလိုက်၏။
“အော်… ကိုပွကြီး၊ မနေ့ညက ကျနော်တို့ ရောက်တော့ ရောက်တယ်ဗျ။ ကိုပွကြီး မရှိဘူးဆိုလို့ မိန်းမတွေကို ဘယ်လို ကိုင်ရတွယ်ရမယ် ဆိုတဲ့အကြောင်း လက်တွေ့သင်တန်းကို မမစိန်ဆီမှာပဲ သေချာ တက်ခဲ့လိုက်တယ်။”
ကိုပွကြီးသည် မူးအိပ်ချင်နေသောကြောင့် စကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သေချာ မစဉ်းစားမိဘဲ—
“အေး… အေးပေါ့။ မင်းတို့ မိန်းမတွေအကြောင်း သိချင်ရင် ငါ့ဆီ လာမေး၊ ငါ မရှိလည်း ငါ့မိန်းမဆီ မေး၊ ငါ့မိန်းမကလည်း ငါပြောပြထားလို့ အကုန်နားလည်ပြီးသားကွ… ဟဲဟဲ” ဟု ခေါင်းတငြိမ့်ငြိမ့်ဖြင့် အဟုတ်ကြီးမှတ်ကာ အိမ်သို့ ဆက်လျှောက်သွားလေတော့သည်။
ကိုပွကြီး ထွက်သွားသည်နှင့် ငအောင်သည် မနာလိုစိတ်၊ ရာဂစိတ်များ ကြွတက်လာကာ ငစိုးကို အသည်းအသန် တောင်းပန်တော့သည်။
“ငစိုးရာ… ဒီည မင်း မမစိန်ဆီ သွားရင် ငါ့ကိုပါ ခေါ်သွားပါ။ ငါ စောင့်လည်း စောင့်ပေးပါ့မယ်ကွာ… နော်။”
ငစိုးကလည်း ဆရာကြီးစတိုင်ဖြင့် သဘောတူလိုက်ရာ ထိုည ၁၁ နာရီခန့်တွင် နှစ်ယောက်လုံး ကိုပွကြီးအိမ်သို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ထွက်ခွာလာကြသည်။
အိမ်နောက်ဘက် ရောက်သောအခါ ငစိုးက အိမ်သာထရံ အကွဲကြောင်းကြားမှ အထဲသို့ တိုးဝင်သွားပြီး ငအောင်ကမူ အပြင်မှနေ၍ ထရံပေါက်ကြားမှ အသက်ပင် မရှူဝံ့ဘဲ ချောင်းကြည့်နေရ၏။
ခြင်ထောင်အတွင်းမှ မမစိန်၏ ချိုသာသော အသံနှင့်အတူ ငစိုးကို ဆွဲယူလိုက်သည်ကို မြင်ရသောအခါ ငအောင်သည် ရင်ထဲတွင် တဒုန်းဒုန်း ခုန်လာပြီး စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ မမစိန်၏ သာယာသော ညည်းသံများနှင့် စည်းချက်ကျကျ လှုပ်ရှားသံများကြောင့် ငအောင်သည် ထရံအကွဲကြောင်းကြားမှ အသံမထွက်အောင် ကျွမ်းကျင်စွာ တိုးဝင်လိုက်တော့သည်။
ခြင်ထောင်ဝသို့ ကပ်သွားပြီး စောင်စကို မလိုက်သောအခါ မမစိန်နှင့် ငစိုးတို့ နှစ်ယောက်စလုံး အံ့ဩသွားကြ၏။
“ဟဲ့… ဘယ်သူလဲ၊” မမစိန်က အသံကို ထိန်းကာ လန့်ဖျပ်သွားသည်။
ငအောင်က တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့်—
“မမစိန်ရယ်… ကျနော် မနေနိုင်တော့လို့ပါ၊ ကျနော့်ကိုပါ မမစိန်ဆီမှာ လက်တွေ့ ပညာပေးပါဦး။”
မမစိန်သည် မှိန်ဖျဖျ မီးရောင်အောက်တွင် ငအောင်၏ တောင့်တင်းသော ကိုယ်လုံးကို ကြည့်ကာ ခပ်တိုးတိုး ခိခိ ရယ်မောလိုက်၏။
“အော်… မင်းတို့ လူပျိုပေါက်တွေများနော်။ ကဲ… လာကြ၊ နှစ်ယောက်လုံး ခြင်ထောင်ထဲ ဝင်ခဲ့။”
ငအောင်သည် ခြင်ထောင်ထဲသို့ လှစ်ခနဲ တိုးဝင်လိုက်သည်။ မမစိန်၏ အဝတ်အစားမဲ့ တောင့်တင်းလှပသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို ထိတွေ့လိုက်ရချိန်တွင် ငအောင်၏ တစ်ကိုယ်လုံး စိမ့်ခနဲ ဖြစ်သွားရ၏။ မမစိန်က ငအောင်၏ ပုဆိုးကို ချွတ်ပေးလိုက်ပြီး သူ့အရာကို နူးညံ့လှသော လက်ဖဝါးဖြင့် စတင် ပွတ်သပ် ဆွပေးလိုက်သည်။
“ငအောင်… မင်းက ငစိုးထက် ပိုတောင့်တာပဲ။ လာ… မမဆီမှာ အပီအပြင် နွှာမလို့လား… ခိခိ။”
မမစိန်သည် ငအောင့်ကို ပက်လက်လှန်ခိုင်းလိုက်ပြီး သူ့အပေါ်သို့ ခွတက်ကာ အရာကို သူမ၏ အခေါင်းထဲသို့ အဆုံးထိ ဖိစိုက် ထည့်ပေးလိုက်သည်။
“အာ… အား… ကောင်းလိုက်တာ မမရယ်၊” ငအောင်မှာ အသက်ပင် ရှူရခက်သွားရ၏။
ထိုအချိန်တွင် မမစိန်က ငစိုးကိုလည်း အလွတ်မပေးပါ။
“ငစိုး… မင်းက မမရဲ့ နို့ကြီးတွေကို လာစို့ပေးလေ။ လက်တစ်ဖက်ကလည်း နို့သီးလေးတွေကို ဖွဖွလေး ချေပေး။”
ငစိုးသည်လည်း မမစိန်၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ တိုးကပ်သွားကာ နို့ကြီးများကို တပြွတ်ပြွတ် စို့ပေးရင်း နို့သီးလေးများကို ပွတ်သပ်ပေးလေသည်။
မမစိန်သည် ငအောင်၏ အပေါ်မှနေ၍ ခါးကို ကစားကာ စည်းချက်ကျကျ ဆောင့်ပေးရင်း၊ ငစိုး၏ ခေါင်းကိုလည်း သူမ၏ ရင်ဘတ်တွင် ဖိကပ်ထား၏။ ငအောင်က အောက်မှနေ၍ မမစိန်၏ ဖင်ကြီးများကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ပြန်လည် ပင့်သွင်းပေးသည်။ နှစ်ယောက်သား၏ တိုက်စစ်ကြောင့် မမစိန်ထံမှ သာယာလှသော ညည်းသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
နာရီဝက်ခန့် အရှိန်အဟုန်မြှင့် ပြုစုပေးအပြီးတွင် ငအောင်မှာ မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ မမစိန်၏ အခေါင်းထဲသို့ သုတ်ရည်များကို ပန်းထုတ်ရင်း အရင်ဆုံး ပြီးမြောက်သွားလေတော့သည်။
ငအောင် အမောဖြေနေစဉ် မမစိန်က ဘေးသို့ လှည့်လိုက်ပြီး အဆင်သင့် စောင့်နေသော ငစိုး၏ အရာကို သူမ၏ အခေါင်းထဲသို့ ထပ်မံ သွင်းယူလိုက်ပြန်သည်။ ထို့နောက် ငစိုးကို အပေါ်မှ တက်၍ စိတ်တိုင်းကျ ဆောင့်ပေးရင်း ငအောင့်ကိုလည်း သူမ၏ ခါးနှင့် ဖင်ကြီးများကို ကိုင်ခိုင်းထားလိုက်၏။
သုံးယောက်သား ခြင်ထောင်အတွင်း၌ မီးကုန်ယမ်းကုန် ကာမအရသာကို လှိုင်လှိုင်ကြီး ခံစားလိုက်ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် မမစိန်လည်း မောဟိုက်စွာဖြင့် နှစ်ယောက်လုံး၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ မှောက်ရက်ကျကာ ဆက်တိုက် ပြီးမြောက်သွားလေတော့သည်။
ညဉ့်မနက်မီ ပြန်ခါနီးတွင် ငအောင်နှင့် ငစိုးတို့ နှစ်ယောက်စလုံး မမစိန်ကို တင်းကြပ်စွာ ဖက်နမ်းကြရင်း ငအောင်က ပြောလိုက်၏။
“မမစိန်ရယ်… ကိုပွကြီး ရွှီးတာတွေ နားထောင်ခဲ့ရတာ အလကားပဲ။ မမစိန်ကမှ တကယ့် လက်တွေ့ ဆရာမကြီးပါပဲဗျာ။”
မမစိန်က မျက်စောင်းလေး ထိုးကာ နှစ်ယောက်လုံး၏ ပါးကို သနားစဖွယ် ဖွဖွလေး ပုတ်လိုက်ရင်း—
“အေးပါ… တော်ကြပါတော့၊ ညဉ့်နက်ပြီ။ မနက်ကျရင်တော့ ရွာထဲမှာ ပါးစပ်စိမ်းစိမ်းနဲ့ လျှောက်မပြောကြနဲ့ဦး… ခိခိ” ဟု မှာကြားလိုက်ရာ ငအောင်နှင့် ငစိုးတို့လည်း မခွဲချင်မခွာချင်ဖြင့် အမှောင်ထဲသို့ သုတ်ခြေတင် ပြန်ခဲ့ကြပါတော့သည်။
Leave a Reply