တင်ဌေးနွယ် အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အိမ်ရှေ့ဧည့်ခန်းထဲတွင် ဧည့်သည်များ စည်စည်ကားကား ဖြစ်နေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ ဖိနပ်ချွတ်တွင် ဖိနပ်လေး ချွတ်ကာ အိမ်ပေါ်သို့ လှမ်းတက်လိုက်ရင်း အိမ်ရှေ့ဧည့်ခန်းရှိ ဆက်တီရှိရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။
“လာ ညီမလေး… ဒီမှာ မိတ်ဆက်ပေးရဦးမယ်…”
အစ်မဖြစ်သူ တင်ဌေးသွယ်က သူမကို လှမ်းပြောလိုက်စဉ်မှာပင် ဆက်တီတွင် ထိုင်နေကြသူအားလုံး၏ အကြည့်များက သူမဆီသို့ ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုသူအားလုံး၏ အကြည့်များသည် သူမထံတွင် စုစည်းလျက်ရှိနေစဉ်မှာပင် တင်ဌေးနွယ်က ခြေလှမ်းများကို ညင်သာစွာဖြင့် တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းကာ ဆက်တီရှိရာသို့ တိုးကပ်သွားခဲ့တော့သည်။
“ထိုင်… ညီမလေး”
တင်ဌေးနွယ်က အစ်မဖြစ်သူ၏အနီးရှိ ကုလားထိုင်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
“ဒါက မမရဲ့ သူငယ်ချင်း ရီရီစန်း… ဒါက သူ့အမျိုးသား ကိုဟန်ထွန်း။ ဒါကတော့ ကျမရဲ့ ညီမ တင်ဌေးနွယ်ပါ”
“သွယ်သွယ်ရဲ့ ညီမလေးက အတော့်ကို ချောတာပဲနော်…”
ရီရီစန်း၏ မှတ်ချက်ချသံလေး မဆုံးခင်မှာပင် တင်ဌေးနွယ်က မျက်နှာလေးကို ပြုံးကာ ရီရီစန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
“မမက ပိုပြီး လှပါတယ်နော် ဟင်းဟင်း…”
တင်ဌေးနွယ်၏ စကားအဆုံးတွင်တော့ အားလုံးက တိုးညှင်းစွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်ကြသည်။
“နွယ်နွယ်က ဒီနှစ် ဒုတိယနှစ်လေ”
ကိုဟန်ထွန်း၏ ဘေးကပ်ရက် ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်နေသော တင်ဌေးနွယ်၏ ခဲအို (တင်ဌေးသွယ်၏ ခင်ပွန်း) ကိုနိုင်မင်းက ဝင်ပြောလိုက်သည်။ ဧည့်သည်များရှေ့မို့ တင်ဌေးနွယ်က အသာလေးပင် မျက်နှာကို ပြုံးထားလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲကတော့ သိပ်ပြီး မကျေနပ်ပါ။ ဘာကြောင့်ရယ်တော့ မပြောတတ်ချေ။
“ဒီလို ညီမလေးရ… အစ်မနဲ့ ရီရီစန်းနဲ့က ကျောင်းနေဖက် သူငယ်ချင်းဖြစ်သလို ကိုဟန်ထွန်းနဲ့ ကိုနိုင်မင်းကလည်း သူငယ်ချင်းတွေပဲ။ အဲဒါ ရီရီစန်းတို့က အခုဒီကို ဗြုန်းစားကြီး ပြန်ပြောင်းလာရတော့ သူတို့တိုက်ခန်းကလည်း ကိုဟန်ထွန်းရဲ့ ဦးလေးမိသားစုကို တစ်နှစ်စာချုပ်နဲ့ ငှားထားရတာဆိုတော့ စာချုပ်ပြည့်ဖို့က ငါးလလောက် လိုသေးတယ်… တစိမ်းတွေဆိုရင်လည်း ငွေအမ်းလိုက်ရင် ရပေမယ့် အခုဟာက အမျိုးရင်းတွေဆိုတော့ ရီရီစန်းတို့က ဒီမှာ ခဏလာနေပြီး တိုက်ခန်းအားသွားမှ တိုက်ခန်းကို ပြောင်းဖို့ စီစဉ်မယ်လေ…”
“ဟာ… ဒါဆို ကောင်းတာပေါ့။ အိမ်မှာက အိမ်အကျယ်ကြီးနဲ့ လူက နည်းနည်းလေး ဖြစ်နေရတာ။ အစ်မတို့ ပြောင်းလာရင် ဒီမှာ ပိုပြီး သိုက်သိုက်ဝန်းဝန်း ဖြစ်သွားတာပေါ့။ အစ်မတို့က ဘယ်တော့ ပြောင်းလာမှာလဲ…”
“ဟင်းဟင်း… အခုပဲ ပြောင်းလာတာလေ…”
“ဟောတော့…”
“ဟင်းဟင်း… ဟင်းဟင်း…”
“အဲဒါ ရီရီစန်းတို့ကို ညီမလေးရဲ့ အခန်းဘေးက အခန်းလွတ်မှာ ထားလိုက်တယ်လေ”
“ဟာ… ကောင်းတာပေါ့။ အဲဒီအခန်းက ကျယ်တယ်…”
“ညီမက အသက် ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ…” ရီရီစန်း၏ ခင်ပွန်း ကိုဟန်ထွန်းက မဆီမဆိုင်သော အကြောင်းအရာကို မေးလိုက်သည်။
“အခု ၁၉ နှစ်ထဲ ရောက်နေပြီလေ…” ဖြေလိုက်သူက တင်ဌေးနွယ်၏ ခဲအို ကိုနိုင်မင်း ဖြစ်သည်။
ဒီတစ်ခါတွင်တော့ ထိုင်နေကြသူအားလုံး၏ မျက်နှာများကို တင်ဌေးနွယ်က သူမ၏မျက်လုံးလေးအား တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးမှ တခြားသူများမမြင်အောင် ကိုနိုင်မင်းကို နှုတ်ခမ်းလေးစူပြလိုက်သည်။ ကိုနိုင်မင်းက မျက်နှာကို စပ်ဖြဲဖြဲလုပ်ရင်း သူ၏စကားကို ဆက်လိုက်သေးသည်။
“နွယ်နွယ်က ပြီးခဲ့တဲ့ မတ်လက တိုင်းအဆင့် ကာယအလှမယ်မှာ ဒုတိယရခဲ့သေးတယ်လေ။ ပရိသတ်အားလုံးက နွယ်နွယ်ကို ပထမတစ်ပေးထားတာ… ပရိသတ်တွေ ထင်တာကတော့ ပထမရတဲ့ ကလေးမကို ဒိုင်တွေ မျက်စိမှားသွားလို့တဲ့… ဟင်းဟင်း…”
“ဟုတ်တယ်… သွယ်သွယ်ရဲ့ ညီမလေးကို ကြည့်ရတာ ကိုယ့်ရင်ထဲကို အေးနေတာပဲ သွယ်ရယ်…”
ရီရီစန်း၏ စကားအဆုံးတွင်တော့ တင်ဌေးနွယ်က ထိုင်ရာမှ အသာလေး ထလိုက်သည်။
“အားလုံးပဲ ညီမကို ခွင့်ပြုပါဦး၊ ခြောက်နာရီကို ကျူရှင် ပြန်တက်ရမှာမို့ပါ…”
“အော်… ဟုတ်လား… အခု ငါးနာရီတောင် ရှိနေပြီပဲ။ ကဲ… ကဲ… လုပ်စရာရှိတာ သွားလုပ်တော့…”
ရီရီစန်း၏ စကားအဆုံးတွင်တော့ တင်ဌေးနွယ်က ပြုံးပြကာ သူတို့အနီးမှ ထွက်ခွာလာခဲ့တော့သည်။
တင်ဌေးနွယ်က သူမ၏အစ်မ တင်ဌေးသွယ်၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ခဲအို ကိုနိုင်မင်းကို ကြည့်လို့မရ ဖြစ်နေမိသည်မှာ ကြာပြီ။ သူကသာ ကိုနိုင်မင်းကို ကြည့်လို့မရ ဖြစ်နေပေမယ့် ကိုနိုင်မင်းကတော့ သူမကို တော်တော်ပင် ကြည့်လို့ရနေသည်။ တင်ဌေးနွယ်နှင့် ကိုနိုင်မင်းတို့ မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့မိကြလျှင် အနားတွင် အစ်မဖြစ်သူ တင်ဌေးသွယ် ရှိမနေပါက ကိုနိုင်မင်း၏ မျက်လုံးများက တင်ဌေးနွယ်၏ ကိုယ်လုံးလေးတစ်ခုလုံးကို အရည်ပျော်ကျမတတ် ကြည့်နေတတ်သည်။ ဒါကိုပင် တင်ဌေးနွယ်က ကိုနိုင်မင်းကို မကျေနပ်ဖြစ်ကာ ကြည့်လို့မရ ဖြစ်နေခြင်းဖြစ်သည်။
ယခု အိမ်တွင် အစ်မရီရီစန်းနှင့် သူမ၏ခင်ပွန်း ကိုဟန်ထွန်းတို့ လာရောက်နေထိုင်ကြသည်ဖြစ်၍ အိမ်မှာ လူအင်အားတောင့်ကာ လူများလာခဲ့သည်ကို သဘောကျမိခဲ့သည်။ တင်ဌေးနွယ်နှင့် တင်ဌေးသွယ်တို့၏ မိဘများသည် နယ်တွင် နေထိုင်လျက်ရှိကြပြီး၊ တင်ဌေးနွယ် ဆယ်တန်းအောင်သည့်နှစ်တွင် ကောလိပ်သို့ ဆက်တက်ရန်အတွက် အစ်မဖြစ်သူ၏အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုသို့ တင်ဌေးနွယ်က အစ်မဖြစ်သူ၏အိမ်သို့ ရောက်ပြီး မကြာမီအတောအတွင်းမှာပင် သူမက ကိုနိုင်မင်း၏ မျက်လုံးများကို သတိထားမိခဲ့ပြီး ကိုနိုင်မင်းကို ကြည့်လို့မရ ဖြစ်ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ ကိုနိုင်မင်းကို ကြည့်လို့မရသည့်အထဲတွင် သူ့၏စပ်ဖြဲဖြဲ မျက်နှာလည်း ပါသေးသည်။ တစ်ခါတစ်ခါ စိတ်ဆိုးဆိုးဖြင့် “ဘာကြောင့်များ ဒီလူကြီးကို မမသွယ်က ယူရတာလဲ” ဟု တင်ဌေးနွယ်က တွေးလိုက်မိသေးသည်။
တင်ဌေးနွယ်၏ အစ်မဖြစ်သူ တင်ဌေးသွယ်သည် အသက် ၂၄ နှစ် ရှိပြီဖြစ်ပြီး၊ သူ့ခင်ပွန်း ကိုနိုင်မင်းက အသက် ၂၈ နှစ်လောက် ရှိပြီဖြစ်သည်။ ကိုနိုင်မင်းက တင်ဌေးနွယ်ကို မျက်လုံးကျွတ်ထွက်မတတ် ကြည့်တတ်ခြင်းနှင့် သူ့မျက်နှာ စပ်ဖြဲဖြဲ လုပ်တတ်နေတတ်ခြင်းတို့သာ ဆိုးသည်။ ကျန်သောအရာများကတော့ ကိုနိုင်မင်းသည် တော်၏။ အသောက်အစား၊ အလောင်းအစား မရှိ။ အစ်မဖြစ်သူကိုလည်း ကြင်ကြင်နာနာ ရှိသည်။
ဒါ့အပြင် တင်ဌေးနွယ်၏ စားရေးသောက်ရေး၊ ကျောင်းစရိတ်၊ မုန့်ဖိုးတို့အပြင် အဝတ်အစားများကိုလည်း အလျံအပယ် ဝယ်ပေးသေး၏။ ဒါတွေအပြင် ကိုနိုင်မင်းသည် နယ်က သူမ၏မိဘများကို လိုလေသေးမရှိအောင် ထောက်ပံ့ထားလိုက်သေးသည်။ ကိုနိုင်မင်းက စေတနာလည်းကောင်း၏၊ သဘောလည်းကောင်း၏။ သို့သော် တင်ဌေးနွယ်က သူ့ကို ကြည့်လို့မရပေ။
သူမတို့အိမ်သို့ ပြောင်းရွှေ့လာသည့် အစ်မ ရီရီစန်းနှင့် အစ်ကို ဟန်ထွန်းတို့ လင်မယားသည်လည်း သူမ၏အစ်မ တင်ဌေးသွယ်တို့ လင်မယားအသက်လောက်ပင် ရှိသည်။ ကိုဟန်ထွန်းကတော့ ကိုနိုင်မင်းလိုမဟုတ်ဘဲ အနေတည်ကာ လူကြီးဆန်သည်ဟု ပြောရမည်ဖြစ်သည်။ ကိုဟန်ထွန်းသည် စကားပြောကအစ တည်တည်တံ့တံ့ ရှိသည်။
ပြီးတော့ ကိုဟန်ထွန်းက အသားဖြူဖြူ၊ ဗလကောင်းကောင်း၊ အရပ်မြင့်မြင့်နှင့် မိန်းကလေးတော်တော်များများ သဘောကျသော ပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။ ကိုဟန်ထွန်း၌ ရုပ်ရည်က နှာတံပေါ်ပေါ်၊ မျက်ခုံးထူထူ၊ မျက်လုံးရွဲရွဲနှင့်မို့ ခန့်ချော ချောသည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။ ကိုဟန်ထွန်း၏ဇနီး ရီရီစန်းကလည်း အသားဖြူဖြူ၊ ဒေါင်ကောင်းကောင်းနှင့် ခပ်ချောချော ခပ်တောင့်တောင့် ဖြစ်သဖြင့် သူတို့လင်မယားနှစ်ယောက်သည် ရှေ့သွားနောက်လိုက် ညီသည်ဟု ဆိုနိုင်လေသည်။
အိမ်သို့ အစ်မ ရီရီစန်းတို့ လင်မယား ရောက်လာကြပြီးနောက်တွင် တင်ဌေးနွယ်တစ်ယောက် အိမ်အလုပ်များကို ဘာမှ လုပ်စရာမလိုတော့ပေ။ အစ်မဖြစ်သူ တင်ဌေးသွယ်နှင့် ရီရီစန်းတို့နှစ်ယောက်ကသာ ဒိုင်ခံ ဆောင်ရွက်တော့၏။ တင်ဌေးနွယ်ကတော့ သူမ၏ကျောင်းစာတစ်ခုတည်းကိုသာ တစိုက်မတ်မတ် လုပ်လာနိုင်တော့၏။
မနက်မိုးလင်းလျှင် တင်ဌေးသွယ်နှင့် ရီရီစန်းတို့က တစ်ယောက်တစ်လှည့် ဈေးသွားကာ တစ်ယောက်တစ်လှည့် ထမင်းချက်၏။ မနက်ကိုးနာရီထိုးလျှင် ထမင်းဟင်းက အားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ။ ထမင်းချိုင့်အသီးသီး ထည့်ကြကာ အလုပ်သွားကြတော့၏။ တင်ဌေးနွယ်ကတော့ မနက် ၁၀ နာရီလောက်မှ ကျောင်းသို့ သွားရသည်။ တချို့နေ့များတွင် မနက် ၇ နာရီလောက် သွားရသည်များလည်း ရှိ၏။
ဒါပေမယ့် အခု ကျောင်းပိတ်ရက်ဖြစ်သဖြင့် တင်ဌေးနွယ် အိမ်တွင် မြဲနေသည်မှာ ၃ ရက်ခန့် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ကျောင်းပိတ်ထားသော်လည်း တင်ဌေးနွယ်က ကျူရှင်ကိုတော့ နေ့စဉ် ညနေတိုင်း သွားနေရ၏။ တင်ဌေးနွယ်၏ ကျူရှင်က ညနေ ၆ နာရီမှ ၉ နာရီအထိ ဖြစ်ပြီး၊ အိမ်နှင့်လည်း သိပ်ပြီး မဝေးလှသည့်အပြင် အိမ်နီးချင်း အတန်းဖော်လည်း ရှိနေသဖြင့် တင်ဌေးနွယ်မှာ ညဘက် ကျူရှင်တက်ရသော်လည်း သွားရေးလာရေး အဆင်ပြေနေ၏။ တင်ဌေးနွယ်က ကျူရှင်မှ ပြန်လာလျှင် မြဝတီရုပ်သံမှ ၉ နာရီခွဲ ဇာတ်လမ်းကို ကြည့်လိုက်သေး၏။ ရုပ်သံပိတ်ပြီးမှ အခန်းတွင်းသို့ ဝင်ကာ စာဖတ်လေ့ရှိသည်။ မနက်ပိုင်း ချက်ရေးပြုတ်ရေး တာဝန်မရှိတော့ သဖြင့် ညဉ့်နက်အောင် စာဖတ်ပြီး တင်ဌေးနွယ်သည် နံနက်မိုးလင်းအောင် အိပ်လေ့ရှိသည်။
ဒီနေ့ညလည်း တင်ဌေးနွယ် စာဖတ်ပြီး၍ အိပ်ရာဝင်တော့ရန် ဆုံးဖြတ်ပြီး စာကြည့်စာပွဲပေါ်မှ စားပွဲတင်နာရီလေးကို ကြည့်လိုက်တော့ ည ၁၂ နာရီထိုးရန် ၁၅ မိနစ်လောက်သာ လိုတော့၏။ စားပွဲတင်နာရီလေးကို ကြည့်ပြီးသည်နှင့် တင်ဌေးနွယ်သည် စာကြည့်စာပွဲရှေ့ ကုလားထိုင်မှ အသာထလိုက်၏။ ပြီးတော့ အပေါ့အပါးသွားချင်သည့်အတွက် မီးဖိုဆောင်ထဲသို့ ဝင်ကာ အိမ်သာရှိရာသို့ သွားလိုက်သည်။ အပေါ့အပါး သွားလိုက်ပြီးမှ သူမ၏အိပ်ခန်းရှိရာသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
ထိုသို့ သူမ၏အိပ်ခန်းဆီသို့ ပြန်အလာတွင် သူမ၏အိပ်ခန်းနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင်ရှိသော အစ်မဖြစ်သူတို့၏ အိပ်ခန်းဆီမှ ထူးဆန်းသောအသံလေးများ ထွက်ပေါ်လာနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ဒီလို သတိပြုမိလိုက်သည့်ခဏမှာပင် တင်ဌေးနွယ်သည် ဂရုစိုက်ပြီး နားထောင်လိုက်သောအခါတွင်တော့ တစ်စုံတစ်ခုကို သိရှိသွားသည့်အခါ သူမ၏မျက်လုံးလေးများသည် ဝိုင်းသွားကြပြီး ကိုယ်လုံးလေးသည်လည်း ကြက်သီးလေးများ ဖြန်းခနဲ ထသွားရသည်။
အသံလေးများကို နားစွင့်မိသော တင်ဌေးနွယ်သည် ချက်ချင်းလိုပင် သူမ၏ခြေလှမ်းများကို ခပ်သွက်သွက်လေး လှမ်းကာ သူမ၏အိပ်ခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ကာ ကုတင်လေးပေါ်က အိပ်ရာထက်သို့ လှဲချလိုက်ပြီး ကိုယ်လုံးလေးကို ပက်လက်လှန်ကာ မျက်လုံးလေးများ မှိတ်ထားလိုက်ရ၏။
“ဖွတ်… အင့်… ပြွတ်… အင်း… ပလွတ်… ဟင်းဟင်း… စွပ် ဖတ်… အာ့… အာ့…”
တင်ဌေးနွယ်တစ်ယောက် မျက်လုံးလေးများ မှိတ်ထားလိုက်သည်နှင့် သူမ၏နားထဲတွင် စောစောက ကြားခဲ့ရသောအသံလေးများကို ပြန်လည်ကြားယောင်လာရ၏။ ထိုအသံလေးများကလည်း သူမ၏နားထဲက မထွက်တော့ပေ။ ထူးဆန်းသောအသံလေးများကို ကြားလိုက်ရသည့် တခဏမှာ ကိုယ်လုံးလေးတစ်ခုလုံး ကြက်သီးဖြန်းဖြန်း ထသွားခဲ့ရသော တင်ဌေးနွယ်သည် ယခုတစ်ဖန် ထိုအသံလေးများကို ပြန်လည်ကြားယောင်လာရပြန်သောအခါတွင်တော့ သူမ၏ကိုယ်လုံးလေးတစ်ခုလုံးသည် ရှိန်းရှိန်းဖိန်းဖိန်း ဖြစ်လာရတော့သည်။
သူမ၏ကိုယ်လုံးလေးကို အိပ်ရာပေါ်တွင် လူးလူးလိမ့်လိမ့်နှင့် ဖြစ်ကာနေပြီး ထိုအသံလေးများကလည်း သူမ၏နားထဲက မထွက်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။ ခဏအကြာတွင်တော့ တင်ဌေးနွယ်သည် သူမ၏အိပ်ရာလေးပေါ်မှ လူးလဲထလိုက်၏။ ပြီးတော့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် ချလိုက်သည့်အလား သူမ၏ခြေလှမ်းကလေးများကို ဖွနင်းကာ သူမ၏အစ်မ တင်ဌေးသွယ်တို့ လင်မယား၏ အိပ်ခန်းဆီသို့ တိုးကပ်သွားခဲ့သည်။
ပြီးတော့ အိပ်ခန်းတံခါးလေးကို သူမ၏လက်ကလေးဖြင့် တွန်းလိုက်သောအခါ အိပ်ခန်းတံခါးလေးသည် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဟသွားလေတော့ တင်ဌေးနွယ်သည် ထိုဟသွားသော တံခါးပေါက်လေးမှ အတွင်းသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်မိတော့သည်။
“အို…” ဟု အသံလေး ကျယ်လောင်စွာ ထွက်သွားမတတ် သူမ၏နှုတ်ခမ်းလေးများသည် ဟသွားရကာ မျက်လုံးလေးများသည်လည်း ဝိုင်းစက်သွားရလေသည်။
အိပ်ခန်းထဲက မြင်ကွင်း
အခန်းတွင်းရှိ ကုတင်ကြီးထက်တွင်တော့ သူမ၏အစ်မဖြစ်သူ တင်ဌေးသွယ်နှင့် ခဲအိုဖြစ်သူ ကိုနိုင်မင်းတို့သည် နှစ်ယောက်စလုံး အဝတ်အစားများ မရှိကြဘဲ တင်ဌေးသွယ်က ကုတင်ပေါ်တွင် ကန့်လန့်ဖြတ် လှဲနေပြီး သူမ၏ဖင်သားကြီးများကို ကုတင်စောင်းတွင် တင်ထားကာ ခြေထောက်လေးနှစ်ဖက်ကတော့ ကုတင်စောင်းတွင် ကားကားလေး ချထား၏။ ကိုနိုင်မင်းကတော့ တင်ဌေးသွယ်၏ ခြေထောက်လေးနှစ်ဖက်ကြားတွင် ကုတင်ဘေး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် မတ်တပ်ရပ်လျက် ရှိ၏။ ထို့အပြင် ကိုနိုင်မင်း၏ လီးတန်ကြီးက တင်ဌေးသွယ်၏ စောက်ပတ်ကြီးထဲသို့ သွင်းထားကာ ကိုနိုင်မင်းက သူ၏ကိုယ်လုံးကြီးကို ရှေ့တိုးနောက်ငင် လုပ်လျက် တင်ဌေးသွယ်၏ စောက်ပတ်ထဲမှ သူ၏လီးတန်ကြီးကို ထုတ်ချီသွင်းချီ ပြုလုပ်ပေးနေတော့၏။
တင်ဌေးနွယ်သည် သူမ၏ရှေ့ ၅ ပေမသာ ကွာဝေးသော နေရာမှ မြင်ကွင်းကို မမှိတ်မသုန် ကြည့်နေမိသည်။
“ဖွတ်… ပြွတ်…”
“ပြွတ်… ပလွတ်…”
“ပလွတ်… ဖွတ်…”
ကိုနိုင်မင်းက အားပါးတရ ဆောင့်ကာ လိုးနေသလို တင်ဌေးသွယ်ကလည်း သူမ၏ဖင်သားကြီးများကို ကြွကာ ကြွကာဖြင့် အားပါးတရ ကော့ပေးနေ၏။
“ပြွတ်… ပလွတ်…”
“ပလွတ်… ဖွတ်…”
“ဖွတ်… ပြွတ်…”
တင်ဌေးသွယ်၏ စောက်ပတ်ကြီးထဲမှ ထုတ်ကာ ထုတ်ကာဖြင့် လိုးပေးနေသော ကိုနိုင်မင်း၏ လီးတန်ကြီးမှာ အရည်များဖြင့် စိုရွှဲကာ ပြောင်လက်လို့နေပြီး တင်ဌေးသွယ်၏ စောက်ပတ်ကြီးထဲသို့ အားမာန်အပြည့်ဖြင့် ဆောင့်လို့ ဆောင့်လို့ ဝင်သွားနေသည်မှာ အားရဖွယ် ကောင်းလှသဖြင့် တွေ့မြင်နေရသော တင်ဌေးနွယ်၏ အာခေါင်လေးသည် တစတစ ခြောက်သွေ့လာခဲ့ပြီး သူမ၏ကိုယ်ထဲမှ အသွေးအသားများမှာ ဆူပွက်ထွက်လာကာ ကိုယ်လုံးလေးသည် အင်အား ချိနဲ့လာရတော့သည်။
“ဖွတ်… ပလွတ်…”
“ပလွတ်… ပြွတ်…”
“ပြွတ်… ဖွတ်…”
“အာ့… ကျွတ် ကျွတ်… ကိုနိုင်ရယ်… အမလေး… အင်း… ဟင်း……”
စောက်ပတ်ကြီးကို အားပါးတရ ကော့ကာ အလိုးခံနေသော အစ်မဖြစ်သူ တင်ဌေးသွယ်၏ ရမက်ထန်စွာ ညည်းလိုက်သံလေးများကို ကြားလိုက်ရသော တင်ဌေးနွယ်၏ ရင်ထဲတွင် နင့်ခနဲ ဖြစ်သွားရကာ သူမ၏ထမီအောက်မှ စောက်ပတ်လေးသည် တင်းခနဲ ဖြစ်သွားရတော့၏။ ပြီးတော့ တင်ဌေးနွယ်၏ ခြေဖျားလက်ဖျားလေးများသည် တဖြည်းဖြည်း အေးစက်လာကာ တဆတ်ဆတ်လည်း တုန်ရင်လာခဲ့ရပြီး သူမ၏စိတ်ထဲတွင်တော့ သူမကိုယ်တိုင် အလိုးခံနေရသကဲ့သို့ တွေးထင်ခံစားလာရတော့၏။
“ပလွတ်… ပြွတ်…”
“ပြွတ်… ဖွတ်…”
“ဖွတ်… ပလွတ်…”
ကုတင်စောင်းတွင် လိုးနေသော လီးတန်ကြီး တစ်ချောင်းလုံး ကုန်စင်အောင် ဝင်သည့်အလျောက် ဆွဲကာ ဆောင့်ကာ လိုးနေသော ကိုနိုင်မင်း၏ လီးတန်ကြီးသည် တင်ဌေးသွယ်၏ သားအိမ်ဝသို့တိုင် တိုးလို့ တိုးလို့ ဝင်သွားနေရသဖြင့် အလိုးခံနေရသော တင်ဌေးသွယ်သည် ကိုနိုင်မင်း၏ လီးတန်ကြီးမှာ သူမ၏ရင်ခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်နေသလို ခံစားရကာ အရသာတွေ့နေရတော့၏။
“ပလွတ်… ပြွတ်…”
“ဖွတ်… ပြွတ်…”
“ပြွတ်… ပလွတ်…”
ကိုနိုင်မင်း၏ လီးတန်ကြီးသည်လည်း ကလေးမမွေးဖူးသေးသော တင်ဌေးသွယ်၏ စောက်ခေါင်းကျဉ်းကျဉ်းလေးထဲဝယ် စောက်ပတ်အတွင်းသားလေးများနှင့် စီးစီးပိုင်ပိုင် ထိတွေ့ကာ အရသာတွေ့နေရတော့၏။
“ပလွတ်… ပြွတ်…”
“ပြွတ်… ဖွတ်…”
“ဖွတ်… ပလွတ်…”
တင်ဌေးသွယ်၏ စောက်ပတ်ကြီးထဲကို လိုးပေးနေသော ကိုနိုင်မင်း၏ လီးတန်ကြီးမှာ သူမ၏စောက်ပတ်ထဲသို့ တည့်တည့်တစ်မျိုး၊ ဘေးစောင်းသို့ တစ်သွယ်၊ အပေါ်ထောင်ကာ တစ်ဖုံ၊ အောက်စိုက်ကာ တစ်မျိုး မရိုးနိုင်လောက်အောင်ပင် သူ၏လီးတန်ကြီးကို ရွှေ့ပြောင်းကာ အားရပါးရ ဆောင့်ပြီး လိုးနေတော့ရာ ကိုနိုင်မင်း၏ လီးတန်ထိပ်ဖူးကြီးက တင်ဌေးသွယ်၏ စောက်ခေါင်းလေးအတွင်း နေရာအနှံ့ကို ထိုးတိုက်ကာ ဖိဆောင့်နေတော့ တင်ဌေးသွယ်ခမျာ အသားလေးတွေ တဆတ်ဆတ် တုန်သွားကာ အရသာတွေ့နေရတော့၏။
“ဟင့်… အင့်… ကို… အာ့…… ကိုနိုင်ရယ်… အမလေး… ဟင်းဟင်း… ကောင်းလိုက်တာ… ဟင်း… ဟင်း…”
“ပလွတ်… ပြွတ်…”
“ဖလွတ်… ပြွတ်…”
“သွယ်… အားရရဲ့လားဟင်…”
“ပလွတ်… ဖွတ်…”
“အင်း… ရတယ်… ရတယ်……”
“ဖွတ်… ပလွတ်…”
“ကိုရော ကောင်းရဲ့လားဟင်…”
“ပလွတ်… ပြွတ်…”
“ကောင်းလိုက်တာ… သွယ်ရယ်… ဟင်း…”
“ဖွတ်… ပလွတ်…”
“ဆောင့်… ဆောင့်လိုက်စမ်းပါ ကိုရယ်… အမလေးလေး… ဟင်း…”
“ပလွတ်… ပြွတ်…”
“ပြွတ်… ဖွတ်…”
“ဖွတ်… ပလွတ်…”
နှုတ်ခမ်းဖျားလေးများ တဆတ်ဆတ် တုန်နေရသော တင်ဌေးနွယ်သည် သူမ၏နှုတ်ခမ်းလေးကို ကိုက်ကာ အံကြိတ်ထားပြီး ကိုနိုင်မင်းနှင့် တင်ဌေးသွယ်တို့ နှစ်ယောက်ကို မမှိတ်မသုန် ကြည့်နေရင်းက တင်ဌေးနွယ်၏ ထမီလေးအောက်မှ စောက်ပတ်လေးသည် တင်းမာဖောင်းကားလာခဲ့ရပြီး စောက်ရည်များသည်လည်း ရွှဲနစ်လာရတော့၏။
“ပလွတ်… ပြွတ်…”
“ပြွတ်… ဖွတ်…”
“ဖွတ်… ပလွတ်…”
“အာ့… အင်း… ကိုရယ်… ဟင်းဟင်း… သွယ့်နို့တွေကို ဆွဲ… ဆွဲလိုက်စမ်းပါ… ကိုရယ်… ဟင်းဟင်း…”
“ပလွတ်… ပြွတ်…”
“ပြွတ်… ဖွတ်…”
“ဖွတ်… ပလွတ်…”
ကိုနိုင်မင်းက သူ၏လက်ဖြင့် တင်ဌေးသွယ်၏ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို လှမ်းဆွဲကာ ဆုပ်နယ်ဖျစ်ညှစ်ပေးရင်း ဆောင့်လိုးနေတော့၏။
“ပလွတ်… ပြွတ်…”
“ပြွတ်… ဖွတ်…”
… ဖွတ်… ပလွတ်…”
ခဏအကြာတွင် အရသာများ အီစိမ့်လာရသော တင်ဌေးသွယ်သည် သူမ၏စောက်ပတ်ထဲသို့ အားပါးတရ လိုးပေးနေသော ကိုနိုင်မင်း၏ လီးတန်ကြီးကို သူမ၏စောက်ပတ်အတွင်းသားများက တိုးကာဖိကာဖြင့် ဖျစ်ညှစ်ပေးလာတော့ရာ အရသာအီစိမ့်လာရသော ကိုနိုင်မင်းသည် သူမ၏နို့ကြီးနှစ်လုံးကို အားပါးတရ ဆွဲပြီး ဆုပ်နယ်ကာ အားကုန်ထုတ်လို့ ဆောင့်ကာ လိုးနေလိုက်တော့၏။
“ပြွတ်… ပလွတ်…”
“ပြွတ်… ဖွတ်…”
“ဖွတ်… ပလွတ်…”
“အာ့… အင်း… အမလေး ကိုရယ်…… ကျမ ပြီးချင်…… အ… အာ့ အား…… အား… အမလေးလေး…… ကျွတ်ကျွတ်…… ကျွတ်……”
တင်ဌေးသွယ်၏ ဝတ်လစ်စလစ် ကိုယ်လုံးလေးမှာ ကော့ပျံကာ တုန်ခါသွားရသည့် ခဏမှာပင် ကိုနိုင်မင်း၏ ကိုယ်လုံးကြီးသည်လည်း သူမ၏ကိုယ်လုံးပေါ်သို့ မှောက်ရက်သား ကျသွားရတော့၏။
အမှောင်ထဲက ဧည့်သည်တော်
တံခါးဝမှ တင်ဌေးနွယ်ကတော့ အိပ်ခန်းတံခါးလေးကို အသာဆွဲပိတ်လိုက်ကာ နောက်ဘက်သို့ ခြေလှမ်းများကို ဆုတ်လိုက်ရင်း ကိုယ်လုံးလေးကို လှည့်ကာ လေးလံသော ခြေလှမ်းများဖြင့် သူမ၏အိပ်ခန်းဆီသို့ ပြန်လာခဲ့တော့သည်။ အိပ်ခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ တင်ဌေးနွယ်သည် သူမ၏ကိုယ်လုံးလေးပေါ်မှ ဝတ်ထားသောအင်္ကျီလေးကို ချွတ်လိုက်လေသည်။ ပြီးတော့ သူမဝတ်ထားသော ဘရာစီယာလေးကိုပါ ချွတ်ပြီး ထမီလေးကို ရင်လျားကာ ဝတ်ပြီး သူမ၏ကုတင်လေးအနီးသို့ တိုးကပ်လာခဲ့၏။
ပြီးတော့ ကုတင်ပေါ်သို့ တက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူမ၏ကိုယ်လုံးလေးကို တစ်ဦးတစ်ယောက်က အနောက်မှနေ၍ တင်းကြပ်စွာ ဖက်ကာ ကုတင်လေးပေါ်ရှိ အိပ်ရာထက်သို့ ဆွဲလှဲလိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့၏။ အလန့်တကြား ဖြစ်သွားရသော တင်ဌေးနွယ်သည် သူမ၏ကျောပြင်လေးမှာ အိပ်ရာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်နှင့် သူမ၏မျက်လုံးလေးများက အမောတကောလေး ကြည့်လိုက်မိ၏။
“ဟင်… အစ်ကိုထွန်း…”
တင်ဌေးနွယ်၏ စကားလေးအဆုံးတွင်တော့ ကိုဟန်ထွန်း၏ ထူထဲသော နှုတ်ခမ်းအစုံက သူမ၏နှုတ်ခမ်းလေးများပေါ်သို့ ဖိကပ်ကာ စုပ်နမ်းလိုက်တော့ရာ ခေါင်းအုံးပေါ်သို့ ရောက်ကာစပင် ရှိသေးသော သူမ၏ဦးခေါင်းလေးမှာ မြောက်ခနဲ ကြွသွားရပြီး မျက်နှာလေးမှာ မော့တက်သွားရတော့၏။
သူမ၏နှုတ်ခမ်းလေးများကို စုပ်ပေးနေသော ကိုဟန်ထွန်းသည် သူ၏လျှာဖြင့် တင်ဌေးနွယ်၏ နှုတ်ခမ်းလေးများကို ယက်ပေးပြန်တော့ တင်ဌေးနွယ်၏ ကိုယ်လုံးလေးမှာ လူးလူးလိမ့်လိမ့်လေး လှုပ်ရှားသွားရကာ သူမ၏ရင်ညွန့်ထက်မှ ထမီစလေးသည် ပြေကျသွားရပြီးသည်နှင့် တစ်ဆက်တည်းမှာပင် တင်ဌေးနွယ်၏ လက်ကလေးနှစ်ဖက်သည် ကိုဟန်ထွန်း၏ အင်္ကျီမပါသော ကိုယ်လုံးကြီးကို ဖက်တွယ်လာရတော့၏။
ထိုအခိုက်မှာပင် တင်ဌေးနွယ်၏ နှုတ်ခမ်းလေးများကို စုပ်နမ်းနေသော ကိုဟန်ထွန်း၏ လက်တစ်ဖက်က ပြေကျနေသော သူမ၏ထမီလေးကို ဆွဲချလိုက်ပြီး တင်ဌေးနွယ်၏ နို့လေးနှစ်လုံးကို ဘယ်ပြန်ညာပြန် ဆုပ်နယ်ပေးနေတော့၏။ ဝင်းမွတ် တင်းရင်းပြီး ဆူဆူဖြိုးဖြိုးလေး ဖြစ်နေသော တင်ဌေးနွယ်၏ နို့လေးများက ကိုဟန်ထွန်း၏ လက်ကို နူးညံ့အိထွေးစွာဖြင့် ထိတွေ့လျက်ရှိတော့ရာ တခဏတာမျှသာ ကြာသော အချိန်လေးအတွင်းမှာပင် ကိုဟန်ထွန်းသည် သူ၏နှုတ်ခမ်းများကို တင်ဌေးနွယ်၏ နှုတ်ခမ်းများဆီမှ ခွာကာ သူမ၏နို့လေးများဆီသို့ သူ၏မျက်နှာကို အပ်ကာ နို့လေးများကို တစ်လှည့်စီ အားပါးတရ စို့ပေးလိုက်တော့ရာ ကိုဟန်ထွန်း၏ နှုတ်ခမ်းများသည် သူမ၏နှုတ်ခမ်းများဆီမှ ခွာသွားရသော တခဏတွင် သူမ၏လျှာလေးကို ထုတ်ကာ နှုတ်ခမ်းလေးများကို သိမ်းလို့နေသော တင်ဌေးနွယ်သည် သူမ၏ရင်ဘတ်လေးကို ကော့ပေးလိုက်ရတော့၏။
ကိုဟန်ထွန်း၏ လက်တစ်ဖက်ကလည်း သူမ၏ထမီလေးကို တဖြည်းဖြည်း ဆွဲချနေရင်း ထမီအပေါ်နားလေးသည် သူမ၏ပေါင်ရင်းဆီသို့ ရောက်သွားသောအခါတွင်တော့ သူမက ဖင်ကြွပေးလိုက်ရာ ထမီလေးမှာ ကျွတ်သွားတော့၏။ ကိုဟန်ထွန်း၏ လက်က တင်ဌေးနွယ်၏ ဝမ်းဗိုက်သားလေးများကို လျှောတိုက်ပြီး ပွတ်ပေးနေတော့ရာ နို့စို့ပေးတာပါ ခံနေရသော တင်ဌေးနွယ်သည် ခြေထောက်လေးနှစ်ဖက်ကို ပူးကာ လိမ်ထားပြီး ကိုယ်လုံးလေးမှာ တွန့်လိမ်ကော့စောင်းပြီး မချိတင်ကဲလေး ခံစားနေရတော့၏။
တင်ဌေးနွယ်၏ ကိုယ်လုံးလေးမှာ တွန့်လိမ်ကာ ခပ်စောင်းစောင်းလေး ဖြစ်သွားရသော အချိန်တွင် ကိုဟန်ထွန်း၏ လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ဖြူဖွေးကားအယ်နေသော ဖင်သားကြီးများကို ဆုပ်နယ်ကာ ပွတ်ပေးလိုက်တော့ရာ သူမ၏ခါးကလေးမှာ ကော့ခနဲ ကော့ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ပူးကပ်ကာ လိမ်ထားသော တင်ဌေးနွယ်၏ ခြေထောက်လေးနှစ်ချောင်းမှာ ကွာဟသွားရတော့၏။ နို့စို့ပေးနေသော ကိုဟန်ထွန်း၏ လျှာလေးကလည်း သူမ၏နို့သီးခေါင်း နီနီရဲရဲ သေးသေးလေးများကို ဖိဖိပြီးလည်း ယက်ပေးနေသဖြင့် ကိုယ်လုံးလေးတစ်ခုလုံး လူးပျံကာ ဖြစ်နေသော တင်ဌေးနွယ်၏ နှုတ်ခမ်းဖျားလေးမှာ တဆတ်ဆတ် ခုန်ကာ တုန်နေတော့၏။
“အင်း… အင်း… အစ်ကိုထွန်း… အင်း… ဟင်း……”
မဆုတ်မနစ်သော ချစ်ပွဲ
မကြာမီမှာပင် သူမ၏လုံးကစ်ကားအယ်နေသော ဖင်သားကြီးများကို အားပါးတရ ဆုပ်နယ်ဖျစ်ညှစ်ပေးနေသော ကိုဟန်ထွန်း၏ လက်က သူမ၏ဖင်သားကြီးများကို ဆုပ်နယ်ပေးရသည်ကို အားရသွားဟန်ဖြင့် ကိုဟန်ထွန်း၏ လက်သည် အမွှေးနက်နက်လေးများ ထိုးထိုးထောင်ထောင် ပေါက်ကာ ဖြူဝင်းအိဖောင်းလျက်ရှိသော တင်ဌေးနွယ်၏ စောက်ပတ်ကြီးဆီသို့ ရောက်သွားကာ သူမ၏စောက်ပတ်ကြီးကို လက်ဖဝါးဖြင့် အုပ်ကိုင်လိုက်တော့ရာ တင်ဌေးနွယ်၏ ကိုယ်လုံးလေးသည် တွန့်ခနဲ ဖြစ်သွားကာ ပေါင်လေးနှစ်ဖက်မှာ ကားသွားရတော့၏။ ပြီးတော့ သူမ၏ဖောင်းကားနေသော စောက်ပတ်ကြီးပေါ်တွင် ရွှဲနစ်နေသည့် စောက်ရည်များသည် ကိုဟန်ထွန်း၏ လက်ကို တွေ့ထိကပ်ညှိသွားတော့၏။
ကိုဟန်ထွန်းက တင်ဌေးနွယ်၏ စောက်ပတ်ကြီးကို သူ၏လက်ဖြင့် အုပ်ကိုင်ထားလျက်နှင့် ဆုပ်လိုက်နယ်လိုက် ဖျစ်ညှစ်လိုက် လုပ်ပေးနေတော့ရာ နို့စို့တာပါ ခံနေရသော တင်ဌေးနွယ်၏ ပေါင်တန်ဖြူဖြူကြီးများသည် စုလိုက်ကားလိုက်ဖြင့် ဖြစ်ကာ အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိထားသော သူမ၏ဖင်သားကြီးများမှာလည်း ရှုံ့လို့ ရှုံ့လို့ သွားရကာ သူမ၏ခုံးမောက်လွန်းသော စောက်ပတ်ကြီးမှာ ကော့ကနဲ ကော့ကနဲ ဖြစ်နေရတော့၏။
“အင်း… ဟင့်… အင်း… ဟင့်……”
ခံစားရခက်နေသော တင်ဌေးနွယ်၏ ကိုယ်လုံးလေးသည် တစတစ ပိုလို့ ပိုလို့ လူးပျံထလာရတော့ရာ ခဏအကြာတွင်တော့ ကိုဟန်ထွန်းသည် နို့စို့ခြင်းကို ရပ်ကာ ထထိုင်လိုက်ပြီး တင်ဌေးနွယ်၏ ခြေထောက်ဖြူဖြူလေးနှစ်ချောင်းကို သူ၏လက်ဖြင့် ဆွဲမလိုက်သည်။ သူမ၏ခြေထောက်လေးများကို ဒူးမှကွေးကာ ထောင်လိုက်ပြီး ပေါင်လေးတွေကို ကားပစ်လိုက်၏။ တင်ဌေးနွယ်ခမျာမှာတော့ ရင်ထဲတလှပ်လှပ် ဖြစ်ကာ မျက်လုံးလေးများကို မှိတ်ထားလိုက်၏။
ကိုဟန်ထွန်းကတော့ သူ၏ကိုယ်လုံးကြီးကို သူမ၏ပေါင်နှစ်လုံးကြားသို့ ရွှေ့ပြောင်းရင်း သူ၏ပုဆိုးကို ချွတ်ပစ်လိုက်ကာ သူမ၏ပေါင်နှစ်လုံးကြားထဲသို့ အရောက်တွင် ကိုဟန်ထွန်းသည် ဒူးထောက်ပြီး ထိုင်လိုက်၏။ ပြီးလျှင် ကိုဟန်ထွန်းက သူ၏လီးတန်ကြီး၏ ထိပ်ဖူးကြီးထိပ်နှင့် တင်ဌေးနွယ်၏ စောက်ပတ်ဝကို တွေ့ထိပေးလိုက်သောအခါတွင်တော့ တင်ဌေးနွယ်၏ စောက်ပတ်ဝရှိ နှုတ်ခမ်းသားလေးများမှာ ရှုံ့ခနဲ ဖြစ်သွားကာ ကိုယ်လုံးလေးမှာ ဆတ်ခနဲ တုန်သွားရတော့၏။
ကိုဟန်ထွန်းက သူ၏လီးတန်ကြီးထိပ်ကို တင်ဌေးနွယ်၏ စောက်ပတ်ဝလေးနှင့် ထိတွေ့ပေးလိုက်ပြီးနောက် သူ၏လီးတန်ကြီး ထိပ်ဖူးထိပ်ကို သူမ၏စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသားတွင်းသို့ အဖျားလေးကို ဖိသွင်းကာ လီးတန်ကြီး၏ ထိပ်ကို သူမ၏စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသားတစ်လျှောက် ထက်အောက်စုန်ကာ ဆန်ကာ ပွတ်ပေးနေတော့ တင်ဌေးနွယ်၏ ဖင်သားကြီးမှာ လူးကာလိမ့်ကာဖြင့် ဖြစ်လျက်နေရှာတော့၏။
“အာ့…… အင့်… အစ်ကိုထွန်း…”
“အင့်…… ဟင်း… အင့်……”
“အင့်…… အာ့… ဟင်း……”
တင်ဌေးနွယ်၏ စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသားတစ်လျှောက် ထက်အောက် စုန်ဆန်ကာ ပွတ်ပေးနေသော ကိုဟန်ထွန်း၏ လီးတန်ကြီး ထိပ်ဖူးကြီးက သူမ၏စောက်စေ့လေးကို ဖိကာဖိကာ ပွတ်လိုက်သောအခါတွင်တော့ တင်ဌေးနွယ်သည် ခံစားရခက်စွာဖြင့် သူမ၏ခါးလေးကို ကော့ကော့ပေးလိုက်တော့သည်။
“အမလေး…… အာ့… အင်း… ဟင်း… ကျွတ်ကျွတ်… အစ်ကိုထွန်းရယ်… နွယ်လေးကို သနားပါဦး… ဟင့်ဟင့်”
ထိုအခါတွင်တော့ ရင်ထဲတွင် ဖျင်းခနဲ ဖြစ်သွားရသော ကိုဟန်ထွန်းသည် သူ၏လီးတန်ကြီး ထိပ်ဖူးကို တင်ဌေးနွယ်၏ စောက်ပတ်ဝတွင် တေ့ကာ ညင်သာစွာဖြင့် လိုးသွင်းလိုက်တော့၏။
“ဗျစ်… ဗျစ်… ဗျစ်……”
“အမေ့…… အား… အင့်”
တင်ဌေးနွယ်၏ ခါးလေးမှာ ကော့တက်သွားရပြီး ကိုဟန်ထွန်း ဖြည်းဖြည်းလေး သွင်းလိုက်သော လီးတန်ကြီးကတော့ သူမ၏စောက်ပတ်ထဲသို့ တစ်ဝက်ခန့် ဝင်သွားတော့၏။ ကိုဟန်ထွန်းက သူ၏လီးတန်ကြီးကို ဆက်ပြီးမသွင်းသေးဘဲ သူမ၏စောက်ပတ်အုံလေးကို သူ၏လက်မလေး၏ဇောင်းဖြင့် ဖိကာ ထက်အောက် ပွတ်ပေးနေတော့ရာ စောက်ရည်များ ရွှဲနစ်နေသော သူမ၏စောက်မွှေးလေးများမှာ ရေဆွတ်ကာ ဖီးထားသော ဆံပင်မွှေးလေးများကဲ့သို့ တစ်ပင်နဲ့တစ်ပင် ကပ်ညှိပြီး အချောင်းလိုက်လေးများ ဖြစ်သွားရတော့၏။ ခဏနေတော့မှ ကိုဟန်ထွန်းက သူ၏လီးတန်ကြီးကို တင်ဌေးနွယ်၏ စောက်ပတ်ထဲသို့ ဆက်ပြီး ညင်သာစွာပင် ဖိသွင်းလိုက်တော့၏။
“ဗျစ်… ဗျစ်… ဖွတ်…”
“အင့်… အား…… အင့်… ဟင်း……”
ကိုဟန်ထွန်း၏ လီးတန်ကြီးက သူမ၏စောက်ပတ်ထဲသို့ ဖွတ်ခနဲ တဆုံးဝင်သွားချိန်မှာပင် တင်ဌေးနွယ်၏ စောက်ပတ်ထဲမှ စောက်ရည်လေးများမှာ ပွက်ခနဲ အန်ကျလာရတော့၏။ မာကျောပူနွေးနေသော ကိုဟန်ထွန်း၏ လီးတန်ကြီး အတွေ့ကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံးရှိ သွေးသားများ ဟုန်းခနဲ ကြွတက်သွားရသော တင်ဌေးနွယ်မှာ သူမ၏စောက်ပတ်ကြီးကို ကော့ပြီး စောက်ပတ်ဝလေးကို ကိုဟန်ထွန်း၏ လီးတန်ကြီးအရင်းသို့ အတင်းပင် ပင့်ကာ ကပ်ထားရင်း အဖျားတက်နေသူပမာ တဟင်းဟင်းနှင့် ဖြစ်လာရတော့၏။
ကိုဟန်ထွန်း၏ လီးတန်ကြီးမှာလည်း သူမ၏စောက်ပတ်ထဲသို့ တဆုံးဝင်သွားခဲ့ရပြီး ခဏမှာပင် တင်ဌေးနွယ်၏ စောက်ပတ်အတွင်းသား နုနုလေးများက လီးတန်ကို အတင်းပင် လှုပ်လှုပ်ရွရွဖြင့် ရစ်ပတ်ထိတွေ့လာကြတော့ရာ တရှူးရှူးတရှဲရှဲဖြင့် ဖြစ်လာနေရသော ကိုဟန်ထွန်းသည် သူ၏လီးတန်ကြီးကို တင်ဌေးနွယ်၏ စောက်ပတ်ကြီးထဲမှ ညင်သာစွာဖြင့် လျှောခနဲ ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ စလိုးပေးတော့၏။
“ပြွတ်… ပလွတ်…”
“အင့်…”
“ပလွတ်… ပြွတ်…”
“အာ့…”
“ဖွတ်… ပြွတ်…”
“အင့်… ဟင့်…”
တင်ဌေးနွယ်၏ စောက်ပတ်အတွင်းသား နုနုလေးများကို လျှောခနဲ လျှောခနဲ စောက်ပတ်ထဲသို့ ထုတ်လိုက်သွင်းလိုက်ဖြင့် လိုးပေးနေသော လီးတန်ကြီးက သူမ၏စောက်ပတ်အတွင်းသားလေးများကို ဖိဖိစီးစီး ပွတ်တိုက်သွားနေတော့ရာ တင်ဌေးနွယ်၏ ဝတ်လစ်စလစ် ကိုယ်လုံးလေးမှာ တုန်ခါနေရတော့၏။
“ပလွတ်… ဖွတ်…”
“ဖွတ်… ပြွတ်…”
“ပြွတ်… ပလွတ်…”
အလိုးခံရင်း အရသာတွေ့နေရသော တင်ဌေးနွယ်သည် စောစောက သူမ၏အစ်မဖြစ်သူ အလိုးခံနေသည်ကို သူမ၏အာရုံထဲမှာ ဖျတ်ခနဲ ပြန်မြင်လိုက်ရကာ သူမ၏အစ်မကဲ့သို့ပင် တင်ဌေးနွယ်သည် သူမ၏ဖြူဖွေးလုံးတစ်ကာ ကားအယ်နေသော ဖင်သားကြီးများကို မြှောက်ကြွကာ စောက်ပတ်ကြီးကို ကော့ပေးရင်း အလိုးခံနေတော့၏။
“ပလွတ်… ဖွတ်…”
“ဖွတ်… ပြွတ်…”
“ပြွတ်… ပလွတ်…”
အစက ညင်ညင်သာသာလေးဖြင့်သာ လိုးပေးနေခဲ့သော ကိုဟန်ထွန်းသည်လည်း တင်ဌေးနွယ်၏ အပျိုစောက်ပတ် အသစ်စက်စက်လေး၏ ကျဉ်းမြောင်းလှသော စောက်ခေါင်းလေး၏ နူးညံ့စီးပိုင်လှသော အထိအတွေ့ကြောင့်လည်းကောင်း၊ တခြားသူများနှင့်မတူ တမူထူးခြားလှသော တင်ဌေးနွယ်၏ စောက်ပတ်အတွင်းသားလေးများ၏ လှုပ်လှုပ်ရှားရှားဖြင့် ဆွဲငင်ရစ်ပတ်ပေးနေမှုကြောင့်လည်းကောင်း၊ အချိုးအစားကျနလွန်းစွာဖြင့် လှပသော သူမ၏ကိုယ်လုံးလေးနှင့် ချောမောလှပသော စွဲမက်စရာကောင်းသည့် မျက်နှာလေးတို့ကို တွေ့မြင်ထိတွေ့နေရသောကြောင့်လည်းကောင်း ကိုဟန်ထွန်း၏ ကာမစိတ်များမှာ တစတစ ကြွသထက် ကြွလာပြီး တင်ဌေးနွယ်၏ စောက်ပတ်ကို သူ၏လီးတန်ကြီးဖြင့် ဖိဖိပြီး ဆောင့်ကာ အားရပါးရ လိုးလိုက်တော့၏။
“ပလွတ်… ဖွတ်…”
“ဖွတ်… ပြွတ်…”
“ပြွတ်… ပလွတ်…”
လိုးရင်းခံရင်းဖြင့် အရသာများ တွေ့လာရပြီဖြစ်သော ကိုဟန်ထွန်းနှင့် တင်ဌေးနွယ်တို့သည် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို မေ့လျော့လျက် တလောကလုံးတွင် သူတို့နှစ်ယောက်တည်းသာ ရှိနေသကဲ့သို့ သဲကြီးမဲကြီး ချစ်ပွဲကြီး ခင်းနေကြတော့၏။
“ပလွတ်… ဖွတ်…”
“ဖွတ်… ပြွတ်…”
“ပြွတ်… ပလွတ်…”
ကိုဟန်ထွန်းက ကျွမ်းကျင်သူပီပီ လိုးနေရင်းက သူ၏လီးတန်ကြီးကို တစ်ချက်တစ်ချက်တွင် ပင့်မြှောက်ကာ ဆောင့်ပေးလိုက်သည့်အခါတွင်တော့ မာကျောလှသော လီးတန်ကြီးက တင်ဌေးနွယ်၏ စောက်စေ့နုနုလေးကို အားရပါးရ ဖိဆောင့်သွားနေရသဖြင့် တင်ဌေးနွယ်မှာ အသည်းခိုက်အောင် ကောင်းနေရတော့၏။
“ပလွတ်… ဖွတ်…”
“ဖွတ်… ပြွတ်……”
“ပြွတ်… ပလွတ်”
“အာ့… ဟင်း…… အမလေး… ကောင်း… ကောင်းတယ်…… အစ်ကိုထွန်းရယ်… အင်း… ဟင်း……”
“ပလွတ်… ဖွတ်……”
“ဖွတ်… ပြွတ်…”
“ပြွတ်… ပလွတ်…”
ဆောင့်ပြီးလိုးနေသော လိုးအားနှင့် ကော့ပြီးအလိုးခံနေသော ကော့အားတို့မှာ တဖြည်းဖြည်း ပြင်းထန်လာရပြီး အလိုးခံနေရသော တင်ဌေးနွယ်၏ ဖြူဖြူဖွေးဖွေး ဝတ်လစ်စလစ်ကိုယ်လုံးလေးမှာ ရှေ့တိုးနောက်ငင်ဖြင့် တုန်ခါနေရပြီး အောက်နှုတ်ခမ်းလေးကို ကိုက်ကာ မျက်လုံးလေးများ မဖွင့်တော့ဘဲ ရမက်ထန်စွာ အလိုးခံနေသော တင်ဌေးနွယ်၏ နဖူးဆံစလေးများတွင် ချွေးဥလေးများ စို့ထွက်နေကြတော့၏။ တကိုယ်လုံး အရသာများ အီစိမ့်နေရသည့်ကြားမှပင် တင်ဌေးနွယ်က စောစောက သူမ၏အစ်မ တင်ဌေးသွယ်သည်လည်း ဒီလိုအရသာမျိုးတွေ ခံစားကာ အီစိမ့်နေရမည်ကို အပြေးအလွှား တွေးလိုက်မိသေး၏။
“ပလွတ်… ဖွတ်…”
“ဖွတ်… ပြွတ်…”
“ပြွတ်… ပလွတ်…”
“အင့်… အာ့… အစ်ကိုထွန်းရယ်… အမလေးနော်… ဟင်းဟင်း……”
“ပလွတ်… ဖွတ်…”
“ဖွတ်… ပြွတ်…”
“ပြွတ်… ပလွတ်……”
ပြောမပြတတ်အောင်ပင် ကောင်းနေရသော တင်ဌေးနွယ်၏ ကိုယ်လုံးလေးပေါ်မှ နို့လေးများသည် ရှေ့တိုးနောက်ငင်ဖြင့် တုန်ခါနေရသည်ကို မြင်နေရသော ကိုဟန်ထွန်းသည် သူ၏ကိုယ်လုံးကြီးကို သူမ၏ကိုယ်လုံးပေါ်သို့ မှောက်ချကာ ကိုယ်လုံးလေးကို ဖက်လိုက်ပြီး တင်ဌေးနွယ်၏ နို့လေးများကို ခပ်ကြမ်းကြမ်း တစ်လှည့်စီ စို့ပေးကာ အားပါးတရ ဆောင့်ပြီး လိုးနေတော့၏။
“ပလွတ်… ဖွတ်…”
“ဖွတ်… ပြွတ်…”
… ပြွတ်… ပလွတ်…”
“အာ့… အင်း… ဟင်း… အာ့… ဟင်း… အမလေးလေး……”
ခဏကြာလျှင် တင်ဌေးနွယ်၏ အသားလေးများမှာ တဆတ်ဆတ်တုန်ပြီး ကိုယ်လုံးလေးမှာလည်း လူးပျံကာ ဖြစ်လာရတော့သဖြင့် ကိုဟန်ထွန်းသည် သူ၏လီးတန်ကြီးကို အဖျားနားထိ ဆွဲထုတ်ကာ ကြုံးကြုံးပြီး လိုးပစ်လိုက်တော့၏။
“ပလွတ်… ဖွတ်…”
“ဖွတ်… ပြွတ်…”
“ပြွတ်… ပလွတ်…”
“အာ့… အမလေး… ကို… အာ့… အား…… အား… ဟင်း… ဟင်း……”
တစ်ကိုယ်လုံး သွက်သွက်ခါသွားခဲ့ရသော တင်ဌေးနွယ်သည် သူမ၏မျက်နှာလှလှလေးကို မော့ပြီး နှုတ်ခမ်းလေးများကို ဖွင့်ဟကာ ဝမ်းခေါင်းသံလေးဖြင့် အားခနဲ အားခနဲ ဖြစ်ကာ သူမ၏စောက်ပတ်ကြီးကို ကိုဟန်ထွန်း၏ လီးတန်ကြီးအရင်းဆီသို့ အားကုန်ကော့ပေးလိုက်စဉ်မှာပင် ကိုဟန်ထွန်း၏ လီးတန်ကြီးထိပ်မှ ပူနွေးပျစ်ခဲသော သုတ်ရည်များသည် ပြွတ်ခနဲ ပြွတ်ခနဲ တင်ဌေးနွယ်၏ သားအိမ်အသစ်လေးထဲသို့ ပန်းထည့်ကာ သူ၏လီးတန်ကြီးအရင်းကို တင်ဌေးနွယ်၏ စောက်ပတ်အဝမှာ အတင်းပင် ဖိကပ်ချလိုက်တော့ရာ အစွမ်းကုန် မြှောက်ကြွထားသော တင်ဌေးနွယ်၏ လုံးတစ်ကားအယ်လှသော ဖင်သားဖွေးဖွေးကြီးများမှာ ဖုန်းခနဲ အိပ်ရာပေါ်သို့ ကျကာ ဖိကပ်သွားရတော့၏။
ပြီးပါပြီ။
Leave a Reply